i wrogie w c. Shuisky potwierdzają również, że śmierć Skopina mogła być dziełem wyłącznie D. Shuisky'ego i jego żony. Abraham Palicyn z oczywistych powodów, milczący o imionach bohaterów, mówi wprost, że „język wielu z serc złego wychodzi z przysięgą i w tajemnych myślach autokraty przychodzą z przysięgą”, tłumacząc mu, że „cała ziemia bardziej czci wielkiego Michała niż ciebie, wielkiego króla” (230); a naszym przyjaciołom wiemy, kto zwrócił się do cara Wasilija z tak natrętnymi namowami i na kogo car Wasilij machnął laską. Jasne jest, dlaczego Palicyn, mówiąc dalej o porażce Dmitrija w Kłuszynie, już pozwala sobie na to, aby go nie oszczędzić i obnaża powszechną w nim nienawiść (232). Ale nawet autor „Opowieści o Skopinie”, szczegółowo opisujący scenę u Worotyńskiego i przypadek żony D. Szujskiego, twierdzi, że sam car „wracając z pogrzebu do swojej komnaty, upadł na stół i z goryczą unosił się nad zmarłym” (387;. Jeszcze ważniejsze jest świadectwo innego kronikarza, który nie oszczędza cara Wasilija, opisuje romans żony D. Szujskiego, a nawet przypisuje Szuiskemu samą ucztę; ale jednocześnie przekazuje, że po bitwie pod Kłuszynem lud żądał opuszczenia tronu Wasilija Szujskiego, a za śmierć Skopina obwiniał jedynie jego braci („twoi bracia są ich siostrzeńcem, a nasz władca... to trujący jajorm.” Pol. zebrany rosyjski let. U, 59)1).
Śmierć Skopina przekazała władzę w ręce Shuisky. Ale ich triumf był krótkotrwały. Intryga, która zakorzeniła się głęboko iryae Ma$. Vih. Vaziyoya tashshpe zło (shppiyit ciivt shiabepiishp, yaeb apitogshp toishp po i sotroyaoizzei (Imekishi, 139 - 140).
Oddział ten niewątpliwie składał się z łuczników, którymi dowodził drugi brat Szujskiego, książę Iwan Iwanowicz (Żółkiewski, 157).
W innej umieszczonej tam legendzie myśl ta jest jeszcze wyraźniej wyrażona: „Wtedy, grzech za nas, w państwie moskiewskim doszło do niezgody między narodami, car Wasilij zaczął nienawidzić za wielki rozlew krwi, a drugi bracia jego siostrzeńca znienawidzili za jego odwagę, księcia Michaiła Skopina, który był Niemcem, który został wynajęty i wypędził złodzieja z Litwy i zwabiąc go do Moskwy śmiertelną trucizną” (Pol. zebrał lata rosyjskie. V, 71).
KOPIN-SZUISKY.
w ówczesnym systemie politycznym społeczeństwa rosyjskiego, podważył zaufanie tych, którzy podjęli inicjatywę jego pacyfikacji, i ponownie rzucił się w wir walki, z którego wyszli nowi ludzie, którym udało się zjednoczyć wzajemnie wrogie aspiracje pozornie rozpadającego się społeczeństwa.
Kilka dokumentów dotyczących przekształceń w armii dońskiej w roku 1775.
Czytanie P. A. Lashkareva.
15 lutego 1775 r. Raport kolegium wojskowego wiceprezydenta, naczelnego generała prowincji Noworosyjsk i Azowski, generał-gubernator Potiomkin, został potwierdzony przez Najwyższego, który „w celu zarządzania wszystkimi sprawami ziemstwa” w Armii Don zaproponował utworzenie „wojskowego rządu cywilnego” pod nadzorem samego Potiomkina; a jednocześnie brygadziści, pułkownicy i inni szeregowcy armii dońskiej powinni otrzymać równe prawa do min wojskowych. Wskazując powody, dla których Potiomkin uznał za konieczne oddzielenie administracji cywilnej Armii Dońskiej od wojska, w raporcie podano także częściowo powody, dla których wiceprzewodniczący kolegium wojskowego zwrócił się do cesarzowej z prośbą o zrównanie praw służby kozackiej z armią. „Do tej mojej całkowicie uległej idei” – powiedział Potiomkin, ośmielam się, Najłaskawsza Cesarzowa, dodać do Twojej sprawiedliwości wszystkich starszych i pułkowników Wojsk Dońskich, którzy brali udział w wielu kampaniach i bitwach ze swoimi pułkami o chwałę ojczyzny, która na obraz ich łatwej służby, Twojej zwycięskiej armii w ich randze, jest równie konieczna i Istota jest przydatna, tak jak potrzebne są inne jednostki wojskowe. I do tej pory, za wyjątkiem części z nich, nie mają one porównania ze stopniami wojskowymi ustalonymi według karty meldunkowej, a przez to, pomimo długiej służby w stopniu pułkownika, podpułkownika
KILKA DOKUMENTÓW, powiązanych. do nawrócenia w armii dońskiej 1775 175