dekretem synodu, ale pan Paweł nie podróżował ani według pierwszego, ani drugiego dekretu i nadal mieszkał w Tobolsku i zarządzał diecezją. Po sześciu miesiącach opóźnienia i dwóch niezrealizowanych dekretach św. synodu, ale pod naciskiem głównego prokuratora synodalnego d.s. Z. Melissino, postanowił zastosować środki energiczne i na posiedzeniu w dniu 22 marca 1768 roku podjął decyzję: „Najprzewielebniejszy Paweł, metropolita tobolski, potwierdzić dekretem, jeśli Jego Eminencja, wykonując postępowanie Jej Cesarskiej Mości zgodnie z dwoma przesłanymi dekretami, nie opuścił jeszcze Tobolska, to Święty Synod już w ostatniej kadencji uważa, że z pewnością wyruszył w drogę po otrzymaniu tego dekretu w ciągu tygodnia; a jeśli będzie kontynuował swoją następnie wyślij dekret do pana namiestnika Tobolska, bez żadnych wymówek.
Jednak ks. Paweł nie dożył chwili, gdy w Tobolsku zastosowano wobec siebie ten ostatni skrajny środek. Dnia 2 kwietnia 1768 roku przybył do Moskwy i wiedząc, że jego kariera hierarchiczna już się zakończyła, przesłał mu na św. Synod następujący, odręcznie napisany, pokorny donos. „Według wiadomości przesłanych mi przez Święty Synod z ostatniego czerwca 1767 r. w dniach 26 i 10 października Jej Cesarskiej Mości dekretem nakazano mi przebywać w Moskwie. Dlaczego pełniąc obowiązki i przy bardzo słabym zdrowiu, po wyzdrowieniu, miałem absolutny zamiar wyruszyć w drogę w ostatnich dniach grudnia tego roku, jedynie z powodu utrzymującej się choroby do 11 stycznia tego roku 1768 r. i odtąd wyruszyłem tak szybko, jak to możliwe, i starałem się dotrzeć do Moskwy i stawić się Waszej Świątobliwości tylko z powodu chorób, które nasiliły się we mnie w drodze, z powodu których byłem zmuszony mieszkać w Jekaterynburgu przez trzy tygodnie i pięć dni i nie wykorzystawszy jeszcze w pełni tego, podróżowałem w drodze. A 2 kwietnia Nina przybyła do Moskwy i zgodnie z rozkazem wydanym mi przez biuro Świętego Synodu, 7 kwietnia pojawiła się w. w tym urzędzie, gdzie w Moskwie ogłoszono mi dekret od Waszej Świątobliwości.
I jak każdego dnia odczuwam słabość swojego zdrowia z powodu narastających we mnie chorób i ze względu na starość
F. A. TERNOVSYUY,
Nie mam wielkich nadziei, aby je wykorzystać, ale w zarządzaniu sprawami diecezjalnymi nie jestem w stanie tego zrobić.
Z tego powodu Wasza Świątobliwość najpokorniej prosi o moją starość i osłabienie zdrowia od diecezji i od zarządzania sprawami diecezjalnymi do Ławry Wiewopeczerskiej o obietnicę zwolnienia. A prośba o obmycie zostanie miłosiernie rozpatrzona”.
Skromny nowicjusz Waszej Świątobliwości Pagel, metropolita tobolski.
1766 8 kwietnia
Moskwa.
Petycja M. Paula wywarła na Synodzie pozytywne wrażenie. Święty Synod był zadowolony, że otwiera się droga do spokojnego zakończenia złożonej i nieprzyjemnej sprawy, i postanowił: „Naprawdę należy się szacunkiem wyobrazić sobie, czy Jej Cesarska Mość raczy nakłonić metropolitę tobolskiego Pawła, aby położył kres zamieszaniom, jakie dzieją się w tej diecezji z jej strony i ze strony administracji spraw diecezjalnych” – jak sam prosi – „obiecuje odwołać Ławrę Wiewopeczera; a jeśli po zbadaniu pozostałych spraw metropolita zostanie uznany za winnego czegoś, wówczas Święty Synod wymierzy mu odpowiednią karę zgodnie z prawem, gdy przebywał w swojej Ławrze Wiewopeczerskiej”.
Cesarzowa zatwierdziła protokół synodu następującymi stwierdzeniami: „Metropolita Paweł z diecezji tobolskiej obiecuje odwołać go na jego prośbę, a w sprawach, jeśli w przyszłości powódki zostaną naprawione, Synod ma prawo działać”.
Ekatvrina.
4 czerwca 1768 wieś Sarskoje.
Nie jest jednak jasne, czy po tym, jak powodowie przeszli na emeryturę do klasztoru Pawła, powodowie kontynuowali swoje skargi przeciwko niemu, a on mógł spokojnie przeżyć swoje życie w klasztorze. Jego życie nie było jednak długie.
11 lipca 1768 r. Archimandryta Vievopechersky Zosima poinformował synod św. o ustaleniu przyzwoitej celi dla Met. Pawła, a 6 listopada 1770 roku ten sam archimandryta doniósł już Świętemu Synodowi o śmierci Met. Pawła w następujących wyrażeniach:
„Przybył w sierpniu 768, 31 dni do Vievopechersva eseje z historii eirarchii kijowskiej w XVIII wieku.