charakter. To rodzaj twórczości Lusiada moskiewskiego, w której element świecki, ludowy godzi się z światopoglądem monastycznym. Anachronizmy, o których mówią naukowcy, jakby wstawione przez kopistów, stanowią istotną część korpusu legendy i tym samym wskazują, że legenda nie jest współczesna z wydarzeniem. Ale te anachronizmy są naturalne i można je łatwo wyjaśnić. Dla kompletności autor musiał nakreślić relację pokornego wielkiego księcia do jego ojca, metropolity całej Rusi. Pamięć Cypriana w XV wieku. był świeży, zapamiętano go jako nauczyciela-pasterza i pamiętano, że był rówieśnikiem Dmitrija Iwanowicza. To wystarczyło, aby jego osobowość została zainstalowana w Moskwie podczas pożegnania Demetriusza, choć Cyprian nie był metropolitą w czasie kampanii zadońskiej. To samo stało się z wielkim księciem litewskim. Jagiełły nie można było zapamiętać tak jak Olgerda, który toczył długą i upartą wojnę z Moskwą. Autorowi opowiadania nie udało się odnotować w kronice roku śmierci Olgerda. Zapamiętał Olgerda jako wroga Dmitriewa. Trzecim anachronizmem jest modlitwa Wielkiego Księcia przed obrazem Matki Bożej, przeniesiona z Włodzimierza już za jego syna. W chwili pisania legendy obraz Matki Bożej Włodzimierskiej był integralną i pierwotną świątynią Moskwy, a autor, prowadząc księcia od kościoła do kościoła, na przemian inspirował się sanktuariami Kremla pod własnymi wrażeniami. Nie pamiętał uroczystego przeniesienia ikony z Włodzimierza do Moskwy. Kolejny dowód na to, że pomnik powstał nie wcześniej niż w XV wieku.
Zgodnie z ideałem pobożnego i pokornego księcia, poddanego losowi, Dmitrij nie odważy się wystąpić przeciwko Tatarom. Wymawia niewłaściwe teksty, niewłaściwe modlitwy, jak w legendzie kronikarskiej. Jego modlitwy przepojone są pokorą i nie widać w nich ducha odwagi i determinacji. Nasza historia z mocą i wytrwałością mówi o tym, jak uparcie Dmitry odrzucał walkę z Mamai i próbował pozyskać gniew chana na litość. Wreszcie wielki książę zebrał się na odwagę i udał się na spotkanie z metropolitą. W rozmowie tej autor sprawdza słowami metropolity czystość intencji wielkiego księcia w wojnie z Mamajem i jego słuszność w stosunku do wielkich książąt litewskich i riazańskich. Wojna z Mamai nabiera charakteru religijnego. Khan chce wykorzenić wiarę prawosławną i zrujnować kościoły. Za świętą walkę
O POMNIKACH, KTÓ
musi być pomoc z góry. Narzędziem Bożej pomocy jest Sergiusz, którego klasztor odwiedza Wielki Książę. W takim ujęciu klasztoru poezja ludowa zgadzała się z naszą legendą. W eposach z późniejszych czasów wyjaśniono, dokąd poszedł bohaterstwo: trafił do cel klasztornych. W jednym eposie powtórzono ucztę Włodzimierza: wiecznie młody książę jest zawstydzony wiadomością o inwazji wrogów. Czarna siła odkryła – odkryła, że bohaterowie udali się do uczciwych klasztorów i otoczyli stolicę Kijowa. Książę wzywa myśliwego do niewiernej siły, ale wielki bohater zostaje pochowany za środkowym, środkowy za młodszym, ale od młodszego nie ma odpowiedzi. W końcu po trzecim wezwaniu pojawił się bohater, ale nikt nie zna jego siły, on
I głupi na umyśle i mały wzrostem.
Skąd ten przybysz będzie czerpał swoją bohaterską siłę? z jego cudownego, białego, łatwopalnego kamienia dawny bohater nie będzie na niego tchnął: kamień przeżył swoją użyteczność; jest niemy i nic nie mówi nowemu czasowi.
Kieruje konia w stronę klasztoru i świętego klasztoru oraz w stronę tych cel klasztornych;
Tak, w tym czasie matką sera zatrzęsła się ziemia,
Stara borówka utknęła w ziemi.
Bohater-mnich błogosławi swojego młodego następcę i wysyła go, aby szukał konia bohatera na otwartym polu. Kudłata Burushka przybiega na bohaterski gwizdek. Na polecenie tego samego starca uprząż bohatera i głęboko w nim zakopana maczuga adamaszku zostają wykopane z ziemi, a nowy bohater w pełni uzbrojony leci na spotkanie niewiernej sile. A w legendzie pojawiają się wojownicy schematu. Legenda (i życie Sergiusza) szczegółowo mówi o tym, jak Sergiusz wydał instrukcje Iieresvetowi i Oslyabie. Pierwszy otrzymuje wyczyn w pojedynku z Telyabugą - a wraz z Oslyabem był jego młody syn Jakub Oslyabyatin, o którym zna legendę kronikową i o którym wspominano oryginalne pieśni chwały, jak widać z Zadoshtsiny. Pożegnanie z Wielkim Księciem, jego modlitwy w różnych kościołach, wizje przed bitwą, nowe modlitwy i wreszcie powrót do Moskwy i dziękczynna podróż do Sergiusza, gdzie św. starszy już wcześniej powiadomił braci o szczęśliwym wyniku bitwy – wszystko