W latach 1840–1858 nastąpiła przerwa w działalności redakcyjnej Bodyansky’ego; Zajmował się wyłącznie profesją. Kurs Bodyansky'ego składał się z części praktycznej, podczas której po krótkim wprowadzeniu gramatycznym odbyło się czytanie zabytków: rękopisu Kraledvora, pieśni serbskich, „Marii” Malczewskiego. Prowadził ten kurs z dużym sukcesem; Inne tematy podawał tylko we fragmentach, więc słuchając go nawet przez pięć lat, musiałem na przykład słuchać tylko kawałków. z gramatyki: o liczbach podwójnych i mnogich, z historii - koniec historii Słowian bałtyckich i początek historii Che-.
хов. Bodyansky argumentował, że przy takim systemie czytania on łatwiej przyzwyczaić słuchaczy do specjalnego studiowania tematu.
W 1858 r. Zmarł Czertkow, który po hrabim S. G. Stroganowie był prezesem Moskiewskiego Towarzystwa Historii i Starożytności. сно-
ZOO (IDIC O SPOTKANIACH TOWARZYSTWA HISTORYCZNEGO CHRNICALERA NESTORA
shya z wybranych, ale za sugestią Bodyansky'ego, gr. W tym samym czasie Stroganov został ponownie wybrany na sekretarza i Bodyansky'ego i ponownie zaczęli okresowo publikować „Czytania”, cztery obszerne tomy rocznie. W 1877 r. Bodyansky opublikował setną książkę „Czytania”. Działalność Bodyansky’ego przy opracowywaniu i redagowaniu „Odczytów” nie wymaga komentarza. Oprócz pomników opublikował w „Czytankach” wiele artykułów objaśniających i polemicznych.
Od 1858 r. „Czytania” zawierają głównie prace dotyczące zabytków starożytnych: żywotów Teodozjusza, Cyryla i Metodego itp.; mało rosyjska część materiałów jest zauważalnie cieńsza.
W 1855 r. trzeba było uczcić rocznicę Uniwersytetu Moskiewskiego; Kierując całą sprawą Szewrew chciał połączyć trzy rocznice: dwa tysiące lat: powstania państwa rosyjskiego i wynalezienia liter słowiańskich oraz stulecie Uniwersytetu Moskiewskiego. Kiedy w wydaniu rocznicowym w kwestii pisma Bodyansky doszedł do wniosku, że pismo wynaleziono nie w 855 r., ale w 862 r., wówczas na rozkaz Szewrewa wstrzymano druk, a zadrukowane arkusze zniszczono. Następnie Bodyansky opublikował swoje badania: „O czasach powstania pism słowiańskich” (Moskwa 1855) w osobnej książce. Chciał go zgłosić do doktoratu, ale ciągle to odkładał... Szewrew zapuścił plotkę, że Bodyanski boi się sporu i dopiero ta okoliczność przyspieszyła spór, na który zresztą Szewrew się nie stawił...
Studium czasu powstania pisma słowiańskiego było dotychczas podręcznikiem dla każdego, kto zajmuje się studiowaniem pisma starosłowiańskiego. Jej tytuł nie wyraża pełnego bogactwa treści: jest to ogromny zbiór wszelkiego rodzaju notatek historycznych, literackich i paleograficznych oraz badań nad różnymi zagadnieniami związanymi z dziełami starożytnej literatury słowiańskiej. Jest to na przykład analiza warsztatowa legendy o św. Wiaczesławie. Dodatkiem do tej pracy jest analiza eseju pana Ławrowskiego o Cyrylu i Meoodiusie, napisanego przez Bodyansky’ego • na zaproszenie Akademii Nauk (w Raporcie o VII nagrodzie pana Uvarowa w 1864 r.)
W 1870 r. Bodyansky'emu groził cios - wydalenie z uniwersytetu z powodu wykluczenia. Historia wyjaśni później tę sprawę i wyda na jej temat swój sąd, ale mimo to w latach 1873-77
Teraz możemy już powiedzieć, że wraz z usunięciem jarzma Bodyana z Uniwersytetu Moskiewskiego nauka słowiańska upadła tam nisko, bardzo nisko…
Bodyansky założył, jeśli nie szkołę, to wielu uczonych przedstawicieli slawistyki wiele mu zawdzięcza, wymieńmy: E. P. Novikov, A. F. Hilferding, A. A. Maykov, A. A. Duvernois, A. A. Bochubinsky i sam autor tej notatki.
Postać Bodyansky'ego była wyrachowana, rozważna i powściągliwa; Ta ostatnia cecha często kryła się w nim pod pozorem prostoty; ale był to charakter silny i wytrwały, był człowiekiem przekonań, który bez walki nie oddał ani centymetra ziemi i nie dokonywał żadnych transakcji ze swoim sumieniem. Takie cechy charakteryzowały także jego niedawną działalność, kiedy opublikował w „Czytankach” artykuł „Trylogia o Trylogii”, który niemal spowodował zniszczenie starego moskiewskiego towarzystwa historycznego.
O. M. Bodyansky był przykładem pracowitości naukowej, zarówno jako profesor, jak i sekretarz towarzystwa naukowego – redaktor jego czasopisma: całkowicie „toczył dobry bój, umarł drogą własnej wiary” (Drugi List Apostoła Pawła do Tymoteusza, rozdz. 4, art. 7).