wraz z ustaleniem prawidłowego porządku dziedziczenia tablic książęcych (Daniel i Wasilki przekazali swoje majątki synom) i pokojowymi stosunkami między książętami, zniknęły okoliczności utrudniające silną pozycję władzy książęcej w zachodniej części południa. Ruś. Bojary z Galicza musiały się pogodzić, zakon veche przestał istnieć, a władza książęca wzmocniła się. Doktryna o ustanowieniu władzy książęcej z góry pojawia się zauważalnie. Upadkowi czasów sprzyjał w pewnym stopniu napływ cudzoziemców, którzy zapełnili miasta południowo-zachodniej Rusi, a także weszli do składu książęcego. Książęta patronowali obcokrajowcom, chcąc m.in. zwiększyć handel. Wieloletnie pragnienie niepodległości poszczególnych gmin objawiło się po raz ostatni w południowo-zachodniej Rosji w 1289 r. Zostało natychmiast stłumione, a do pewnego stopnia wpływ wywarł strach przed Tatarami; wspierali nowy porządek, choć nie można powiedzieć, że położyli pod niego podwaliny na południowo-zachodniej Rusi. Umocnienie władzy książęcej nie doprowadziło początkowo do usunięcia księcia z ludu. Taka była sytuacja tej potęgi na południowo-zachodniej Rusi w drugiej połowie XII wieku. Kronika tamtych czasów rozróżnia wśród mas ludności południowo-zachodniej Rusi „bojarów” i „zwykłych ludzi”. Bojarowie, w tym galicyjscy, którzy wcześniej tak długo walczyli z książętami, zniżyli się do roli orszaku książęcego, służby, ludzi służby. Jednocześnie wielu z nich było dziedzicznymi właścicielami ziemskimi. W szczególności dziedziczna własność ziemi zaczęła się rozwijać na południowo-zachodniej Rusi od czasów Lwa Daniiłowicza. W XIV wieku. Służący książęta dołączają do kategorii bojarów. Część rodów bojarskich po zajęciu Galicza przez Polaków na początku XIV w. weszła w szeregi polskiej szlachty. Bojarzy znów się wzmocnili i pojawiają się początki nowego życia miejskiego. Mieszczanie w Kronice z X wieku. kiedyś nazywano je „mestiszami”. Poznać w latach 1873-77
Oczekuje się także początków przywiązania rodziców chrzestnych, którzy jednak zachowali pełną swobodę osobistą. Wszystko to miało miejsce w zachodniej części Rusi Południowej, gdzie za główne zjawisko historii wewnętrznej w okresie od 1250 do 1350 roku należy uznać stopniową izolację wyższej klasy społeczeństwa od reszty ludu, osłabienie ducha narodowego w tej klasie i powstanie „papiestwa”. Kozacy kontynuowali. W ogóle wydarzenia z życia wewnętrznego tego okresu miały istotne znaczenie w dalszych dziejach obu połówek południowej Rusi i w dużej mierze wyjaśniały upadek niepodległości zachodniej połowy i podporządkowanie się obcokrajowcom.
Członek D. A. A. Kotlyarevsky relacjonował „O aktualnej rosyjskiej literaturze historycznej*, w szczególności o następujących nowo opublikowanych książkach: a) Esej z podróży do europejskiej Turcji, V. I. Grigorowicz (wyd. 2) M. 1877. Książka powstała na podstawie raportów naukowych przesłanych do Ministerstwa Edukacji Publicznej i pierwotnie została umieszczona w „Notatkach Naukowych Uniwersytetu Kazańskiego*. (1848, tom). Znaczenie księgi już dawno doceniła nauka: dzięki temu „Esejowi* rękopiśmienne bogactwa Bałkapu, dotychczas ledwie przeczuwane z wiadomości o arch. Porfirach, otworzyły się na archeologię słowiańską. Księga jest ważna także dla wielu dokumentów i wyciągów z rękopisów, w niej drukowanych oraz według wielu nowych notatek i spostrzeżeń filologicznych. Niestety drugie wydanie wydrukowano bez tych dodatków, które prawdopodobnie znajdowały się w kopii zmarłego autora, a przedruk na ogół jest Tutaj, nawiasem mówiąc, warto przypomnieć obszerną recenzję książki I. I. Sreznevsky'ego w Northern Review 1848 nr 3, s. 765-772 i interesujące szczegóły dotyczące Grigorowicza i jego podróży, które dotyczące drugiego wydania przedstawił prof. M.P. Pietrowski w Biuletynie Europy 1878, nr 1. b) Signuot YapSha, \I\ 1877, wydany przez Jabłonowskiego, tomy V i II: oba podlegają karze Ukrainy i zawierają najciekawsze dokumenty w dialekcie małoruskim, literami łacińskimi, według Siis z XVIII wieku. Oprócz ważnego znaczenia etnograficznego, zabytki te mają znaczenie filologiczne. prezentując przykłady pięknego, czystego parodystycznego języka. Przedmowa do obu tomów zawiera badania naukowe z
CHRNICALERA NESTORA