Jeśli cerkiew św. Petry (dawniej Dmitriewskiej) stała naprzeciw miejsca chrztu Kijów, to powinna znajdować się naprzeciw źródła Chreszczatyckiego, w pobliżu którego zarówno tradycja, jak i historia wierzą w chrzest Kijów pod św. Włodzimierzem. W związku z tym cerkiew Dmitriewska z klasztorem o tej nazwie znajdowała się na wzgórzu Michajłowskim, w jej południowo-wschodniej części, w pobliżu której biegł oddzielny szlak komunikacyjny z Boryczowa, który w XVII wieku był starszy od Dmitriewskiego. Wzdłuż transportu Borichewa zaciągnięto do niego bożka Peruna
I. Islandia
Dniepr. i według Dietriejewa-®a; ludność Kijowa schodziła nad Dniepr, aby przyjąć chrzest.
Do dziś zachowało się tu położenie klasztoru Dkltrievezh w południowo-wschodniej części klasztoru Mnpiioksho o Złotych Kopułach, starożytne zabytki dwóch wielkich kościołów, wśród których na dwóch deskach czerwonej tarczy płaskorzeźby przedstawiające św. Dymitra i św. Jerzego, obecnie wmurowane w ogrodzenie klasztoru, w pobliżu gospodarczych bram klasztoru. Bez wątpienia są to fundamenty 1) kościoła św. Dymitra, stworzonego przez wodza. księga Iayasyaav Yaroslavich oraz 2) kościół św. Piotra, ufundowany, lecz niedokończony przez jego syna Jaropełka. Jeśli zostaniesz liceum na południu, fundamenty tych dwóch kościołów znajdą się po lewej stronie dawnego wzwozu Dmitriewskiego). Fundacje te znane są od 1785 roku: wspomina Pan o nich w raporcie i. Synod św. Samuela. Berlinski zeznaje, że cegły z tych fundamentów wykorzystano za jego czasów, gdy w 1785 r. wzniesiono tutaj ogrodzenie klasztoru. Najprawdopodobniej cerkiew św. Demetriusza, pozostająca przez długi czas bez podparcia, podczas dwustuletniego spustoszenia Kijowa, zawaliła się
*) Po prawej stronie Dmitrievsky Vzvoz, częściowo pod budynkiem obecnego hotelu klasztornego, widać fundamenty III kościoła. Jeśli słuszna jest opinia M.A. Maksimowicza, że całe wschodnie, strome zbocze Góry Michajłowskiej nazywa się końcem Bonniewa; wówczas możemy powiedzieć, że są to pozostałości kościoła św. Jana w Koishrevi end, założonego w 1121 roku. Na tym terenie wybudowano później Żeński Klasztor Teologiczny. Klasztor ten zasłynął od początków XVII wieku, kiedy jego przeorysza była żoną metropolity kijowskiego Hioba Boreckiego, który na wypadek zajęcia katedry św. Zofii przez unitów sam przebywał w kijowskim klasztorze św. Michała. W 1711 r. na mocy rozkazu cesarza Piotra I żeński kijowski klasztor teologiczny został przeniesiony do Płoskiej części Kijowa, w pobliże jordańskiego żeńskiego klasztoru św. Mikołaja. Kościół św. istniejący na terenie klasztoru teologicznego. Jan Ewangelista był drewniany; niewątpliwie jednak zastąpił jedynie starożytny murowany kościół o tej samej nazwie, zniszczony przez Tatarów lub zawalił się na skutek długotrwałych zaniedbań po zniszczeniach tatarskich. Podobnie w XVII w. na ruinach starożytnych kamiennych kościołów kijowskich: Desiatinnej, Oimernowskiej i Andriejewskiej lub w ich pobliżu pojawiły się drewniane cerkwie o tej samej nazwie.
Klasztor DshgtkmshD, yiii. w kika v. sq. Ivyasdav Yaroslavich. -48
sama salya, podobnie jak kościoły z *. Nikity i Zbawiciela, który znajdował się niedaleko na Osadzie Sofijskiej (między katedrą św. Zofii a klasztorem św. Michała), a zawalił się około 1586 r., zgodnie z zeznaniami gubernatora Sofii Sudvovsvo, złożonymi w 1616 r.