Synod po zgłoszeniu się do cesarzowej postanowił spełnić wolę M. Arseny'ego, jednak zanim zezwolenie synodalne dotarło do Kijowa, proponowany wikariusz już nie żył (| 22 grudnia 1758). I spotkałem. Sam Arseny pochował go w Ławrze Kijowsko-Peczerskiej.
Ale M. Arseny nie ograniczył się do pierwszej nieudanej próby zdobycia wikariusza i trzy lata później (od 14. rocznicy 1761 r.) doniósł synodowi, że w randze podległego mu wikariusza metropolity Kve, za błogosławieństwem i pozwoleniem św. synodu, dalmatyński biskup Symeon Koncerewicz, który obiecał przeprowadzkę do Kijowa za rok, chce wyjechać do Rosji na wieczny pobyt z zagranicy. Jednocześnie M. Arsepius wyjaśnił, że ze względu na wątły stan zdrowia istnieje ogromne zapotrzebowanie na wikariusza.
Święty Synod z 1 marca 1762 r. odpowiedział M. Arsenyowi, że biskup dalmatyński Symeon Koncerewicz opuścił Rosję do swojej ojczyzny, a synod nic nie wiedział o jego powrocie. Ponieważ jednak metropolita rozpaczliwie potrzebuje wikariusza, św. Synod jest godny osądzenia i rekomenduje mu archimandrytę i rektora moskiewskiego klasztoru ikono-pastorskiego szkoły ikonokratycznej Giedona ze Słonima, którego synod przenosi na wolne stanowisko rektora Kijowskiego Ermitażu-klasztoru Mikołaja z awansem na biskupa i wikariusza.
Porządek synodu nie podobał się M. Arsenijowi. Chciał wikariusza do spraw liturgii, a św. Synod zarekomendował mu kandydata, który dzięki swemu stanowisku i dotychczasowej służbie mógłby brać udział w administracji diecezjalnej. Dlatego metropolita odpowiedział z datą 16 kwietnia 1762 r., że pozwala Gedeonowi ze Słonima być opatem klasztoru pustynnego Kijów-Mikołaj i w odpowiednim czasie ogłosi wikariat Gedeona. Ze swojej strony Gedeon ze Słonima, widząc chłód władcy kijowskiego wobec siebie, nie spieszył się z wyjazdem do Kijowa i nadal pełnił funkcję rektora Akademii Moskiewskiej. Tak minęły jakieś dwa lata. Wreszcie synod skierował do Gideona surową prośbę, dlaczego nie jedzie do Kijowa, do celu. Gedeon z powodu choroby odpowiedział m.in. 7 czerwca 1764 r., że spodziewa się przybycia synodu św. z Petersburga do Moskwy, czyli – innymi słowy, spodziewa się możliwości wyjazdu do Kijowa już w randze biskupa.
Ale Gedeon nigdy nie otrzymał biskupstwa. Surowy dekret św. Synodu zmusił go do wyjazdu do Kijowa i przejęcia władzy
*. A. TERNOSPY,
w klasztorze Nnkolayevsky-Pistin. I pomysły na wikariat Gedeona od strony Kijowa. Metropolita Arseny w ogóle nie poszedł za nim.
V.
Kandydaci na metropolię kijowską w 1770 r.).
8 czerwca 1770 roku zmarł metropolita kijowski Arseniusz z Mogilańskiego. Jeśli chodzi o wymianę pustego krzesła, cesarzowej Katarzynie II przedstawiono następujący, najbardziej obszerny raport synodu - datowany na 23 sierpnia 1770 r.
Diecezja kijowska, nie mając własnego proboszcza diecezjalnego, jest obecnie bezczynna, a ze względu na mianowany luty 1721 r. 14 dnia synod dekretem ma obowiązek przedstawić V.P.V-vu dwóch kandydatów na wolne stanowiska w celu awansu na biskupa.
Z tego powodu Synod, przenosząc do wspomnianej diecezji kijowskiej, za godnych uważa poniżej: ks. Jerzego, arcybiskupa Białorusi i członka synodu, ks. Afanasego, E. Rostowskiego, obaj dość wykształceni z Małej Rusi. Co więcej, wszystko jest przekazane woli i najwyższej dobrej woli V.I.V.
Podpisano: Gabriel A. St. Petersburg.
Innokenty E. Pskowski.
Gabriela E. Tfersky’ego.
Archimandryta Platon Tr. Serg. laur.
Andriej Arcykapłan Preobrażeński.
06. Sekretarz Mich Ostolopow.
Ale ani George Konissky, ani Atanazy Wołchowski nie otrzymali elekcji królewskiej. 22 września tego samego roku pierwszym, który podpisał ww. protokół, został mianowany do metropolii kijowskiej Gabriel Ereienetsviy, arcybiskup petersburski, który przebywał w metropolii kijowskiej przez prawie 13 lat (1 sierpnia 1783).
*) Z archiwum Świętego Synodu.
Eseje z historii diecezji kijowskiej w XXIII wieku.
VI.
Kilka słów o Pawle Jeonyuskiewiczu, metropolicie tobolskim, spoczywającym w Ławrze Kijowsko-Peczerskiej.
Który z Kijowijczyków lub pielgrzymów regularnie odwiedzających Kijów nie wie o relikwiach Pawła, metropolity tobolskiego, leżących otwarcie w stanie nienaruszonym w krypcie pod arkadami wielkiej Ławry? Jednak życie i osobowość M. Paula są tak samo mało znane, jak znane jest istnienie jego relikwii. Okoliczność ta skłoniła autora tych wersetów do przejrzenia w archiwach synodu oryginalnych dokumentów dotyczących odwołania i śmierci metropolity Pawła.