') Kronikarz rosyjski wspomina o wzajemnej nienawiści i zazdrości Skopina i księcia. Dmitry (Nikoi, l. 132; Lata o buncie. 177-178). Oczywiście ostrożność Skopina nie wyklucza aktywnej agitacji jego zwolenników, a o jej sukcesach już wiemy. W tym sensie oczywiście instrukcje Szczegóły z lat., opublikowane. Lwów, o planach Skopina co do tronu. Ale tam też podano, że jeszcze za życia tego ostatniego, ze strachu przed nim, król powierzył dowództwo nad armią królowi Dmitrijowi Szujskiemu, co Skopin odebrał jako obrazę. Jeśli mylące przedstawienie tej kroniki nie myli mianowania księcia na dowódcę armii. Dmitrij po śmierci Skopina,. jak podają inne źródła, w tym fakcie można było dostrzec pełną siłę oddziaływania na króla jego brata (Let. Lwów, 1799, III, 249). Podejrzenia nie opuściły cara Wasilija nawet po śmierci Skopina. Ze współczesnych wiadomości wynika, że wkrótce potem car prześladował i więził tych, którzy służyli pod Skopinem i jego sługami, być może w celu poznania jego planów (Dziennik Kampanii Sigizmu. 601). Ale to nie powstrzymało Shuisky'ego od wyrażenia swojego smutku po śmierci siostrzeńca...
KOPIN-SZUISKY.
Poślubienie tego ostatniego od głównych władz: sukces Skopina dopiero w końcu wzbudził przeciwko niemu władze zewnętrzne. Dmitrij. Gdy Skopin wkroczył do Moskwy, obserwował go z daleka, stojącego na wałach miasta, a jednocześnie głośno nazywał go swoim rywalem, tak że wszyscy zwrócili na to uwagę (s. 313-315). Od chwili propozycji Łapunowa car i jego bracia zaczęli „mieć zdanie” przeciwko Skopinowi (Nik. Let., Let. o buncie. New Let. 108). Ale poza tym, po przybyciu do Moskwy, presja wywierana na cara przez jego braci została już wyraźnie ujawniona, a nazwiska byłych. D. Shuisky i jego żony są stale wspominani w opisie tych nieporozumień (Nik. Let., Let. o buncie., New. Let. 115; Add. v'psvo. l. 58; Said. about Swap. 383; Vndek., Diary. Sigism., Hand. Philar. 25) '). Oskarżyli Skopina o nieuprawnione ustępstwa Bexholmu lub Koreli (Widewind, 139); podniecali cara, twierdząc, że Skopin szuka królestwa, i oni też byli aktorami ostatniej uczty. Dowiedziawszy się o katastrofie, która go spotkała, ludzie bezpośrednio pędzą do domu D. Shuisky'ego, aby zakończyć jego życie i tylko oddział armii królewskiej ratuje go przed wściekłością tłumu 2). Świadectwa pisarzy i osobiście zlokalizowane,
') „Książę Dmntrey Ivan Shuiskaya wraz ze swoimi braćmi i księżniczką żywią wobec niego złość, mając nadzieję, że chce zostać królem” (Nowy Rok) Nikon. lata. mówi „o dawnej reni (kłótni) między Skopinem a Dmitrijem Szuskim i jego żoną” (132).
Żona D. Shuisky'ego (Ekat. Grig.) była najwyraźniej kobietą żądną władzy i miała wpływ na męża, naśladując pod tym względem swoją siostrę, żonę Borysa Godunowa. Współcześni przypisują temu ostatniemu nawet potwierdzenie przez Borysa myśli o przejęciu tronu i mówią, że on sam musiał powstrzymać swoje żądne władzy nawyki (Msza, 36, 134). Idąc za jej przykładem, kobiety pod rządami Borysa zaczęły cieszyć się większą swobodą. Królowa uwielbiała jeździć konno w otoczeniu kobiet, które podążały za jej powozem na koniach (Marger. 268). Podwórko Mariny Mnishek stało się jeszcze bardziej wolne. Bojarzy spacerowali po Moskwie ramię w ramię ze swoimi mężami (Ba Edopbe be Ia tie ei be Ia top be Beteigipz, 1839. Mozsoi). Żona D. Shuisky’ego przeprowadziła się już w tym środowisku. Po okresie kłopotów reakcja znalazła odzwierciedlenie w wieży.
[fragment nieczytelny w skanie pierwodruku]
V. i słodka koniczyna,