dawca. „O starostwie ukraińskim8”, „Na ziemi wołyńskiej w połowie XI wieku. Badania są ciekawe i, ale możliwości wyróżnia historyczna bezstronność, c) Ostra Kolberg: bij }sdo ggousga^e i zrozob iusga, togsa, rosiapt, rgguzioisia, obggdsiu, dizia, gagiu, prezpu, tiguka iagise. Ostatni wydany tom, XI (Kr. 1877), poświęcony jest etnografii poznańskiej, poprzednie tomy (od 1 do 8) zajmują ziemia sandomierska, kujawska i krakowska. Jest to najlepsza ze wszystkich kolekcji etnograficznych. Literatura słowiańska – pod względem bogactwa materiału, a nawet jego rzetelności. Naukowe podejście jest słabe i wydaje się, że nie o to chodziło wydawcy. Nie jest naukowcem, ale praktycznym etnografem. Pięknie wykonane rysunki (zwłaszcza w tomie pierwszym) zdobią publikację, co może wydawać się niepotrzebne i nieistotne, ale jest tego niewiele. poprzedni zbiór szlachecki Golembiowskiego (Lі Roizki еіс. 4 tomy, 1830) Materiały wydziału etnograficznego Moskiewskiego Towarzystwa Antropologicznego, tomy 4 i 5. W czwartym znajduje się artykuł V.F. Miller: „Wschodni i zachodni krewni jednej rosyjskiej bajki8, ciekawy artykuł na temat, który obecnie tak bardzo zajmuje naukę historii literatury. Tom V w całości zajmuje zbiór „Materiałów o etnografii ludności rosyjskiej obwodu archangielskiego8, M. 1877, zebranych przez miasto Efimenko. Materiały publikowane są w formie surowej, ale ich znaczenie jest niewątpliwe, o czym decyduje między innymi fakt, że na dalekiej północy, z dala od szybkiego ruchu życia, starożytność musiała być zachowana świeżo niż w ciernistych miejscach, d) O czarach i czarach w regionie południowo-zachodnim, panie Antonowicz - to drugie wydanie pierwszego tomu „Proceedings of the Southwestern Expedition of the Geographical Society”.
Członek D. F. A. Ternovsky odczytał wyciąg ze „sprawy w sprawie sytuacji w państwie klasztorów małoruskich i ujednolicenia ich z klasztorami wielkoruskimi”8, znajdującej się w archiwum Świętego Synodu (patrz dział artykuły).
Członek D. A. A. Kotlyarevsky poświęcił kilka słów: pamięci Aleksandra Nikołajewicza Popowa. Niedawno zmarły historyk-prawnik A.I. Popow ma pełne prawo zwracać uwagę członków towarzystwa historycznego. Na arenę naukową wszedł w 1841 roku
certyfikat „Rosyjska prawda w odniesieniu do prawa karnego”. Zapisy rozprawy wywołały burzę ze strony Pogodina, która później przerodziła się w polemikę na łamach Moskwitianina. Na ten sam temat Popow napisał także monografię „O opiece i dziedziczeniu w prawie rosyjskim” (w zbiorach Wałujewa). W tym samym czasie Popow wyjechał za granicę, a w Wiedniu zbliżył się do Buk S. Karadżicia. Z Wiednia przybył do Czarnogóry, efektem podróży była książka „Podróż przez Czarnogórę”, St. Petersburg, 1847, która szczegółowo opisuje życie prawne, poezję ludową i historię Czarnej Góry. Kiedyś „Podróż” była mało doceniana, choć ma wartość do dziś. Po powrocie z zagranicy Popow zamieszkał z patronem słowianofilów, hrabią. Bludov, pod którym służył aż do śmierci. Następnie początkowo zajmowała go kwestia stosunku szkoły niemieckiej do „pochodzenia Rusi”, zwłaszcza wobec Schletserga. W rezultacie powstał o nim obszerny artykuł (w Zbiorach Moskiewskich z 1847 r.), napisany w duchu wrogim negatywnej krytyce Schlozera. Popow starał się udowodnić, że miara, którą słynny krytyk mierzył historię Rosji, miara wzięta z ogólnego przebiegu rozwoju historii Zachodu, nie ma zastosowania do Rosji, że starożytna Ruś wcale nie była krajem nieprzeniknionego barbarzyństwa, że miała swoją własną, pierwotną historię... Znaczenie i zainteresowanie dziejami starożytnej Rosji są tu doskonale ukazane. Popow brał czynny udział w piśmie „Northern Review”, wydawanym przez orientalistów o słowianofilskim zabarwieniu II. S. Savelyev i V.V. Grigoriew. Umieścił tu między innymi artykuły: „O strukturze sądów karnych” i „O rosyjskim malarstwie ikon. Podobny artykuł „O starożytnym malarstwie czeskim” umieszczono w „Notatkach Towarzystwa Archeologicznego” i przetłumaczono na język czeski w Muzeum. Ponadto wiele ważnych artykułów krytycznych można znaleźć w „Northern Review”. To samo można powiedzieć o wielu jego artykułach krytycznych w „Dzienniku Ministerstwa Oświaty N.”. W „Archiwum” Kałaczowa Popow opublikował bardzo ważny artykuł: „Święta i braterstwo”. Popow brał czynny udział w towarzystwach geograficznych, archeologicznych, a później historycznych, jako redaktor ich dzieł. Na temat historii stosunków dyplomatycznych Rosji z obcymi mocarstwami Popow opublikował: „O stosunkach Rosji z Chiwą i Bucharą” oraz specjalny
PRZEZ CHRONICZNEGO NESTORA.