Opisując te wydarzenia, książka. Szczerbatow posłużył się Kroniką Powstań, w której napisano: „W krótkim czasie, grzech za nas, książę Michajło Wasiljewicz popadł w poważną chorobę i godzinach miesiąca kwietnia o godzinie 23 de ten gubernator przyjdzie... Rano w całym mieście szybko było słychać światło wtorku i wschodzące słońce: odszedłszy z tego świata, książę zmarł. Mich. Wasiljewicz” (zbiór 1І8 Popowa, 384); a w 1610 r. 23 kwietnia faktycznie przypadał na nowedelnik.
KSIĄŻĘ MICHAEL PRZEMOC ch; '! Kommiersant SKOPYAN-SHUYOKIY.
Jego choroba postępowała i ciągle krwawił z nosa. Zasłużył na skruchę... zdradził swego ducha... Wiele osób w Moskwie twierdzi, że rozpieszczała go ciotka, księżna Katerina Dmitrieva, żona Szuiskowej; ale prawda jest taka, że tylko Bóg wie, myślę, że wszyscy ludzie są z tej nienawiści, że grzech za nas nienawidzę siebie i zazdroszczę sobie nawzajem”... (177-178). Książę Szczerbatow nie korzystał z innych materiałów, nie znał też Rękopisu Filareta, który ze względu na swój oficjalny charakter zasługuje na uwagę.
Karamzin, opowiadając z charakterystyczną dla siebie malowniczością przyjęcie Skopina-Szuskiego na ostatniej uczcie, zauważa: „Zapewniali lud o naturalnym końcu, ale nie mogli go zapewnić. Widzieli lub domyślali się chełpliwości i bez dowodów obwiniali ją za zbrodnię: sama nagłość, a nie rodzaj śmierci, potwierdziły podejrzenie, zgubne dla Wasilija i jego sąsiadów” (XII, 126). Karamzin odwołuje się do tej samej kroniki, kroniki pskowskiej, Legendy Palicyna, chronografów (Stolyar. i Klyuchar.), wiadomości zagranicznych (Widekind i Bussov) oraz istotnego w tym względzie Rękopisu Filareta. Dotkniemy dowodów przedstawionych poniżej, ale tutaj zauważymy jedynie, że Rękopis Filareta był znany Karamzinowi w krótkim fragmencie, w którym faktyczny fakt został stwierdzony w następujący sposób; „Zachorowałem na chrzcie, u księcia Iwana Michaiła Worotyńskiego” itp. (patrz wyżej w notatce).