3) To nie D. Shuisky uciekł z pola bitwy w hańbie. Uciekł z Kaługi „tylko w kaftanie” (Gerkmav, 297).
Według Maskiewicza D. Szuisky jako pierwszy wsiadł na konia pod Kłuszynem i uciekł z pola bitwy, po czym wojska zaczęły uciekać (Dziennik w nz. Ustryałow 41).
W kampanii z D. Shuiskym było wiele drogich pucharów, futer i powozów konnych. Zwycięzcy otrzymali jego broń, powóz oraz sztandar aksamitno-złoty (Zap. Żółkiewski 102 - 103. Pg. 2uv-III, t. I, 603).
KOPIN-SZUISKY.
Golicyna o obaleniu cara i miastach lojalnych Szuiskemu, aby odciągnąć je od tego ostatniego. To była „zemsta” z jego strony. Shuisky „za śmierć Skopina”, co spotkało się z całkowitą sympatią w samej Moskwie (Nowy Rok. 118-119; Nik. 133; Lata buntu. 179; łac. Step. Book w Karamz. XII, pr. 532); wielu przystąpiło do rokowań ze zwolennikami złodzieja na korzyść Zygmunta. Widząc taki obrót wydarzeń, sam car Szujski chciał nawiązać stosunki z Żołniewskim i w drodze negocjacji zadecydować o jego losie. Ale Lapunow go ostrzegł. Z jego inicjatywy jego brat Zachar wraz z kilkoma podobnie myślącymi osobami rozpoczął dzieło obalenia Szuiskego, a po wyroku bojarów i ludu siłą go tonsurował (19 lipca 1610 r.): w ten sposób rozpoczął się nowy, ostateczny akt niespokojnej epoki. Kronikarz pskowski uważa upadek Szuiskego za bezpośrednią konsekwencję śmierci Skopina i nieudanej bitwy pod D. Szuiskym (59). A w wyroku Dumy, który zapadł podczas deportacji ok. Wasilija zdecydowano, że jego bracia nie będą już w nim obecni (Sub. gram. stanowy II, 390); ale jednocześnie, aby uniknąć gorszych konsekwencji, uznali za konieczne zapewnienie nienaruszalności życia zarówno królowi, jak i jego żonie oraz obojgu braciom. Było to konieczne ze względu na fakt, że po ucieczce D. Szuiskego do Moskwy partia ludowa bezpośrednio oskarżyła Szuiskych o ruinę państwa, a jego braci o zniszczenie Skopina: „Przez was powiedzieli carowi, że przelana jest krew chrześcijańska i ziemia podzielona, bo nie rządziliście przez wybranie całej Ziemi, wasi bracia są waszym siostrzeńcem, ale obrońcą naszego władcy i wstawiennikiem, karmieni trucizną: komu my teraz uciec? Nie mamy już nadziei; zejdźmy z królestwa, aby nasza Ziemia była zjednoczona” (Pskow. 59).
Przeciwnie, zasługi Skopina spowodowały uznanie Ziemi. Wyrokiem z 30 czerwca 1611 r., nakazującym rewizję majątków i majątków nabytych w niespokojnych czasach, towarzysze Skopina byli chronieni przed jakąkolwiek ingerencją w ich prawa.
Tym samym odegrała się rola Szuiskych, którzy wkrótce musieli wziąć udział, wśród trofeów, w warszawskim triumfie Żółkiewskiego (29 października 1611 r.). Na terenie Polski zmarli kolejno: były car Wasilij (12 września 1612) i jego brat Dmitrij (1613); ale ich ciała w 1635 r. przewieziono do Moskwy. Władzę przejął trzeci brat, Iwan, który wrócił żywy
V. i ikony,
odpowiednie miejsce na dworze moskiewskim i zmarł w 1638 r. O* Wraz z nim ustało nazwisko książąt Shuisky w Rosji (Księga genealogiczna, książę P. Dolgor. I, 235-36).
Podsumowując, porozmawiajmy o kontrowersyjnych kwestiach związanych z katastrofą, która spotkała Skopina-Shuisky'ego.
Nasi badacze nie są zgodni co do daty śmierci księcia Skopina. Zachował się akt pogrzebu Katedry Archanioła, w którym widnieje informacja, że zmarł 23 kwietnia 2). Na podstawie tych wskazań i biorąc pod uwagę, że niektóre źródła mówią o śmierci Skopina tak, jakby nastąpiła ona w tym samym dniu, w którym zachorował, wew. Szczerbatow (Historia Rosji, U II, część P, 382), Karamzin (XII, 125), Buturlin (Historia kłopotów czasu, IP, 133) i Artsybaszew (Opowieść o Rosji, IP, 233) podają, że zachorował i zmarł 23 kwietnia 1610 r.9). Tymczasem są
') Karamzin (XII, 183) błędnie podaje, że zmarł w Polsce. Wręcz przeciwnie, jego nazwisko znajduje się wśród bojarów, którzy byli obecni podczas czytania obciążającej opowieści przeciwko Szejnowi (Sołowiew, IX, 375). Po śmierci żony, która zmarła 17 czerwca 1634 r., książę. Iwan przyjął schemat z imieniem Jonasza. Został pochowany w Suzdzie. katedry, Kościół Narodzin. Matka Boża i Jego Małżonka w Pokrovie. dziewczęcy mój. W Stołowie często wspomina się o ich upamiętnieniu. księga klasztorna. Co roku. Wład. Statystyka Komitet, 1877, I, wyd. Ja, 112 - 122.
O żonie cara Wasilija na koszt. w księdze skarbca królewskiego 1613 - 14 zapisano: „Wyrobili futro cara Wasiljewej dla królowej Marii”. Akta opisowe, księgi zakonów pałacowych, A. Viktorova, I, 67.
2) W kaplicy Jana Chrzciciela odpoczywa król i jego przywódca. książka Wasilij
Bratanek księcia Ioannovicha całej Rosji. Mich. Shuisky – Skopin. zatrzymywać się