na przykład ich eksponowanie w pomnikach. do wizerunku Bułgarów (w tym zresztą Kruma) w menologii Wasilija Porfirogeneta z X wieku - w baraniej czapce, z nożem, fajką, mieczem i rogiem, z ogoloną głową. Warto też sfotografować Słowian z XI-wiecznego rękopisu Zwierciadła Saskiego (Mope. Teizsche Oepktaier), gdzie Sasi przedstawieni są z nożami (8ax) i długimi włosami, a Słowianie w splecionych pończochach (stąd powstał nawet mit etymologiczny, wywodzący słowo „I Hiep<ie” od lippyep) i zawsze z tonsurowanymi włosami; kobiety mają nakrycie głowy przypominające otchik - kiku... W innym miejscu Słowianie przedstawieni są w strojach z wyciętymi festonami u dołu, co przypomina stroje śpiewaków, guslarów i magów w średniowieczu. Wydaje się, że Niemiec chciał nawet w swoim ubraniu wyrazić swoją pogardę dla Słowianina... W tekście wydawca czasami sięga po materiał z ksiąg Zabelina (od XVI do XII w.!), co stoi w sprzeczności z zadaniem prezentacji. ubrania z X-XIII w.; czasami pożycza dowody z niemożliwego źródła (na przykład wyjaśnienie kiki ze słowackiej bajki!). Jeśli chodzi o rysunki z rękopisów, tutaj dozwolona jest niekompletność lub uzupełnienia według własnego uznania. Wydawca nie wykorzystał starożytności ryazańskich (Kałajdowicza i Olenina) ani materiału ze „Skarbu Władimira”; dopuścił się zamieszania nie wskazując, skąd rysunek został wykonany (np. św. Jerzy Zwycięski z klasztoru św. Michała); freski jednego kościoła przypisuje się drugiemu (przedstawienia Borysa i Gleba przypisuje się kościołowi Mikołaja na Lipnej k. Nowogrodu, opis zaś – cerkwi Neredicy k. Nowogrodu); istnieją wzmianki o głuchoniemych (np. rękopis Hipolita?); wreszcie w samych uzupełnieniach dozwolona jest na przykład afektacja. jeden rysunek przedstawia płaszcz noszony na nagim ciele, na co rosyjski klimat prawie nie pozwala.
V.S. Ikonnikow w związku z publikacją pani Strekalovej zwrócił uwagę na nieepstematyczny post prezentacji w ogóle i na poszczególne błędy (objaśnienie ortmy według Gerbela, ornicha według Pogodina, hrywna - wyłącznie jako naszyjniki), pewne szerokie interpretacje, ubóstwo artykułu o instrumentach muzycznych, niezgodność rysunków z tekstem, wyłączenie ubioru duchowieństwa.
3) Na obecnym zebraniu odbyły się wybory Prezesa Towarzystwa, na którego stanowisko po upływie kadencji i przejściu na emeryturę objął
CHRNICALERA NESTORA
strefy prof. V. S. Ikonnikova z dalszych wyborów został wybrany profesor A. A. Kotlyarevsky.
Na spotkaniu w dniu 11 grudnia 1877 r. dr N.P. Daszkiewicz przeczytał następujący esej: „Ustrój społeczny Rusi południowej w 2. połowie XIII i pierwszego XIV wieku”. Od chwili pokonania przeciwników przez Romanowiczów rozpoczęły się zmiany w strukturze wewnętrznej ziem południowo-zachodniej Rusi, które warunkowały dalszy rozwój tego układu. Wraz z ustanowieniem dominacji jednego domu,