Stanowisko archimandryty Ławry Kijowsko-Peczerskiej nadal pozostawało nieobsadzone. Święty Synod, wzywając Tymofeja Szczerbackiego do Petersburga, jednocześnie nakazał katedrze Ławrskiej przedstawić pożądanych przez braci Ławrów kandydatów na archimandrytę. Bracia Ławry najwyraźniej dużo myśleli o archimandrycie kijowsko-peczerskiej, gdyż jako kandydatów reprezentowano następujące osoby: „Wielebny członek synodu Platon (Malinowski), arcybiskup Krutits i Sylwester (Bułabka) biskup Kostromy oraz Ławra Kijowsko-Peczerska ze szpitala katedralnego klasztoru lagra Wicekról Hieromonk Uakinf Maksimowicz: Klasztory Nowopeczerskie – wikariusz Svenskaya Luka i opat Zmieva Samuil Rubchanovsky*, przedstawiając cesarzowej raport na temat kandydatów do Ławry, uznał za konieczne dodanie swojej opinii, która nie do końca zgadza się ze stanowiskiem Ławry: „Jeden z biskupów zostaje wybrany do archimandry. To, co zrobił Ojciec Święty, było całkowicie sprzeczne z zasadami i porządkiem całego Kościoła prawosławnego. I chociaż inni duchowni, o których mowa powyżej, byli reprezentowani jedynie jako kandydaci do klasztoru katedralnego, Synod widział najbardziej godnego dla klasztoru katedralnego, typografa Hieromonka Weniamina Falkowskiego i według niego klasztoru Svenskiego. Wicekról Hierom. I odtąd zawsze zdarzały się takie przykłady, że kandydatów na tego archimandrytę wybierano z innych klasztorów, z tego powodu i za tym samym przykładem Synod, idąc za tym samym przykładem, wybrał następujących kandydatów: diecezja kijowska braterskiego klasztoru Objawienia Pańskiego archimandryty i akademia kijowska rektora Sylwestra Łaskorońskiego, słucki klasztor archimandryty już przez znaczne lato w Polsce w obronie pobożności robotnik Józef Orański.”
Dekretem z 15 marca 1748 roku cesarzowa mianowała ostatniego kandydata przedstawionego na archimandrytę kijowsko-peczerskiego, Józefa Orańskiego, który na mocy zarządzenia św. Synodu i długu
[fragment nieczytelny w skanie pierwodruku]
[fragment nieczytelny w skanie pierwodruku]
Powinien stawić się w Petersburgu, prawdopodobnie w celu kolejnej prezentacji cesarzowej.
Ale jeszcze zanim kwestia zastąpienia baz archimandrytów kijowsko-peczerskich została ostatecznie rozwiązana z najwyższym honorem, bracia Ławra, dzięki darowiznie od 5. Nartu, uznali za konieczne działanie przed św. Synodowi nie podobał się wybór biskupów na kandydatów na archimandrykę kijowsko-peczerską. „W ostatnich latach został wybrany na archimandrytę do Ławry Kijowsko-Peczerskiej Meletij Chrepgowicz, biskup wołodkmerski i beresgenski i został mianowany archimandrytą tej Ławry; o jakim wyborze i nominacji były pisane świadectwa, jak np. w czasie pożaru we wspomnianej Ławrze spłonął, po czym, wraz z paleniem pragnienia, teraz o tym dokładnie, w którym roku i w jaki sposób wspomniany Chreptowicz został wybrany na archimandrytę do tej Ławry, ja był zdeterminowany, aby uzyskać pisemne świadectwo i nie miał skąd pochodzić, ale jest Chreptowiczem, biskupem włodzimierskim i berestienskim od 1580 do 1591 r., archimandrytą Ławra Kijowska rzeczywiście została zlokalizowana, z różnych twierdz dostępnych we wspomnianej Ławrze, najwyraźniej tam jest - Którego archimandryta Timofey (Szczerbatski) oznajmił braciom katedralnym, jak usłyszał, że zgodnie z zeznaniami biskupów. (tj. Platon Malnovliy i Sylvester Kulyabka) zamierzają opuścić swoją diecezję ze względu na stan zdrowia i zwracają się do Ławry Kiekszeckiej o obietnicę. A przykład był taki, że kiedy zmarły biskup Czernigowa Herodion Żurakowski z diecezji złożył obietnicę klasztorowi w Kijowie Meżigorsku. zwolniony, powierzono mu natomiast kierownictwo klasztoru. I z tych dwóch powodów candnati biskupa brzmi: „.
IV.
Nieudany wikariat pod rządami metropolity Arsenija Mogilanskiego.
Instytucja wikariatu nie została w Kościele rosyjskim ugruntowana nagle. Na Rusi przedPiotrowej istniało coś w rodzaju wikariatu w jego najprostszej i najbardziej oryginalnej formie: mianowicie pomocy
') Z archiwum św. Synodu. nr 114 1743 i nr 121 1758
rok.
eseje z historii Kijowa VIII wieku. 199