Oryginał sygnowany: Ambroży, arch. Nowogród, Stefan, E. Pskow, Szymon, E. Sużdal, Mitrofan, E. Twer, Platon, Archimandryta. Rozhdestvensky, Varlaam, archimandryta. Cudowny, Piotr Arcykapłan Błagowieszczeńska.
Elżbieta zwlekała z podejmowaniem decyzji. Przez całe 8 miesięcy nosiła przy sobie sprawozdanie z Synodu. Ostatecznie taki dekret został wydany Świętemu Synodowi. „W odpowiedzi na raport przekazany nam przez Synod z dnia 25 października ubiegłego roku 1742 rozkazujemy: w mieście Kijowie z przedstawionych powodów będzie nadal istniała metropolia*.
Elizaweta.
W dniu 11 czerwca 1745 r.
W Peterhofie.
Następnie Święty Synod mógł jedynie okrężnie powiadomić o najwyższej woli rządzący Senat, biskupów diecezjalnych i samego biskupa kijowskiego Rafała.
III.
Zmiany hierarchiczne w Kijowie po śmierci metropolity. Rafaila
Zaborowski *
22 października 1747 roku pod koniec godziny 9 zmarł metropolita kijowski Rafał Zaborowski. Zmarły pozostawił testament, bardzo prosty i krótki, który doskonale świadczył o jego uczciwości i niechęci. Oto ona:
„Chwała Trójcy Świętej, współistotnej, ożywiającej i niepodzielnej, zawsze, teraz i zawsze, i na wieki wieków Amen.
Wolę i determinację mojej celi od chętnych dawców do sprawiedliwie zebranych chervonnie uważam za taką. Po pogrzebie mojego grzesznego ciała rozdałem duchownym sto dukatów na modlitwę. Nie mam już przy sobie pieniędzy. A moje inne pieniądze i moje rzeczy zostały przeze mnie rozdane na całe życie. Skromny Rafał, metropolita kijowski. 1747 Septemvria 12 dni*.
[fragment nieczytelny w skanie pierwodruku]
Konsystorz kijowski pospieszył przekazać św. Synodowi wiadomość o śmierci metropolity i poprosił o rozkazy. „Ciało Jego Eminencji powinno zostać złożone na ziemię w porządku chrześcijańskim, a sprawy diecezjalne właściwe i należycie przesłane władzom biskupim i innym, którym to będzie wykonywane, z najpokorniejszym postanowieniem prosimy Waszą Świątobliwość. Jest też Najświętszy Makary, metropolita Tebaidy, który przybył do Jego Eminencji z pismami Jego Świątobliwości Patriarchy Mateusza z Aleksandrii, aby prosić o jałmużnę, której jeszcze nie pozwolono opuszczenia Urzędu Prowincjalnego w Kijowie do Petersburga, któremu błogosławionej pamięci nasz Najprzewielebniejszy Arcypasterz pozwolił mu pełnić obowiązki kapłańskie i wyświęcać protegowanych ze względu na chorobę”. 1747 23 października.
Święty Synod szybko zareagował. Pochowanie zwłok metropolity Rafaela powierzono radzie duchowieństwa kijowskiego z metropolitą Tebaidy na czele katedry: do udziału w ceremonii pogrzebowej zaproszono także sąsiadujących biskupów Ambrożego z Czernihowa i Nikodema z Perejasławia, lecz oni odrzucili to zaproszenie. — 30 listopada w katedrze kijowskofickiej pochowano zmarłego M. Rafała. Jego ciało – głosi katalog biskupów kijowskich przesłany św. Synodowi z 3 kwietnia 1780 r. – i pozostaje niezniszczalne do dziś. Na początku tego stulecia pozostał niezniszczalny. Metropolita Serapion w swoim dzienniku z 24 sierpnia 1805 roku zapisał: „Poszliśmy (wraz z IV Lopukhinem) do krypty, gdzie stoją trumny metropolity kijowskiego i obejrzeliśmy szczątki M. Rafała. Cała kompozycja nie uległa zawaleniu, a szaty są nie tylko całe nienaruszone, ale prawie nowe. Migage! Minęło 58 lat od jego śmierci.” Następnie zarządzeniem metropolity zablokowano wejście do krypty grobowej pod katedrą św. Zofii. Ewgienia.
Trzeba było zadbać o wybór następcy metropolity kijowskiego. Cesarzowa Elżbieta była powolna w prowadzeniu spraw w ogóle, a zwłaszcza w obsadzaniu wydziałów biskupich. Doniesienia o kandydatach na bezczynne stolice biskupie leżały u niej bez ruchu przez całe lata. Tym razem jednak zmieniła swoją zwykłą powolność, może dlatego, że Kijów, który niedawno odwiedziła, był bliski jej sercu i pamięci. 6 listopada impeeseje I8Ъ HISTORIA DIECEZJI KIJOWSKIEJ W XVIII WIEKU.
Ratrida polecił synodowi przedstawić kandydatów na metropolię kijowską; 8 listopada w swoim pałacu zimowym ustnie oświadczyła głównemu prokuratorowi synodalnemu, księciu Ya. P. Szachowskiego, że wybiera archimandrytę kijowsko-pieczerskiego Timofeja Szczerbatskiego, przedstawianego jako jeden z kandydatów na bezczynną stolicę moskiewską, na metropolitę kijowskiego; a następnego dnia (9 listopada) napisano następny
Dekret do Świętego Synodu