Moje wnioski na temat lokalizacji dawnego klasztoru kijowsko-dmitriewskiego nie zgadzają się z opinią metropolity Sylwestra Koseowa, według której klasztor Izyasława Dmitriewskiego rzekomo znajdował się w peczerskiej części Kijowa, w pobliżu klasztoru Peczersk. Opinia ta znajduje się w polskim paterykonie Kossowa i bez dowodów została później powtórzona przez wielebnego. Irinei Falkovsky, M. Evgeniy i Maksimovich. Jako lokalna legenda miałaby ona pewne znaczenie w przypadku braku historycznych wskazówek co do faktycznej lokalizacji tego klasztoru. Wepchnąć się
1-x, dowody historyczne, które podaliśmy, dość dokładnie określają, gdzie. był klasztor Dmitriewski w Kijowie; W
2, za czasów Sylwestra Kossowa, jak wynika z rękopiśmiennego Paterikona, napisanego pod panowaniem archimandryty peczerskiej Józefa Trizny (1647 – 1656), następcy Kossowa, istniała inna opinia na temat lokalizacji klasztoru Dmitriewskiego, a mianowicie, że istniał on w Cuvée, czyli pomiędzy Peczerskiem a Starym Kijowem, w dzisiejszych Likach. Opinię tę wyrażają tytuły żywotów mnichów Warlaama i Izajasza, którzy byli opatami klasztoru Demetriusza. Tytuły te brzmią następująco: „Życie Czcigodnego Ojca Warlaama, Iumena z Peczerska, następnie św. Demetriusza, także na Klovie”. „Życie świętych naszego ojca Izajasza, Igumen z dawnego klasztoru św. Dymitra, także na Klovie”. Biorąc pod uwagę sprzeczność dwóch jednoczesnych, nieopartych na niczym opinii, mamy prawo stwierdzić, że żadna z nich nie zawiera tradycji historycznej, a obie są jedynie bezpodstawnymi założeniami. Ostatnie założenie o istnieniu klasztoru Dmitriewskiego na Klovie pozytywnie obalają świadectwa kroniki i Patericon Peczerski, z których jasno wynika, że na Klovie znajdował się klasztor nie św. Dmitrija, a Smefanech z kościołem ku czci Ikony Matki Bożej Blachernej, ufundowany przez mnicha Stefana, 3. opata klasztoru Peczersk. Pozostałości fundamentów tej cerkwi ukryte są obecnie pod budynkiem Kijowskiej Szkoły Żeńskiej Wydziału Teologicznego, w którym niegdyś mieściło się I Gimnazjum Kijowskie. Południowa część Linky jest obecnie popularnie nazywana Elovom.
ZD ■ « 9. skąpy
- Opinię Sylwestra Koseova można uznać za niewiele różniącą się od opinii zawartej w odręcznym Patericonie z Trnani. Kesson nie powiedział wprost, że klasztor Dmitriewski znajdował się w Peczerskiej części Kijowa; mówi tylko: Iegaya (edo shopaviegv iuiko rias iesh pi&Sheko topavieg rieszagekie^o, między te#rr n iols także niedaleko Wiewonieczerskiego Lado: ZhSh iRR Zh
[fragment nieczytelny w skanie pierwodruku]
[fragment nieczytelny w skanie pierwodruku]
O lokalizacji starożytnych Vieveiogo i Venngorod
Chzdriye V. B. Aiteivich.
W starożytnych kronikach rosyjskich oraz w dokumentach z XV - XVI wieku wspomina się o czterech miastach noszących nazwę Zvenigorod:
1) Od 1096 r. posiadamy informacje o stolicy Zwenygorodzie Czerwieńskim, która do dziś istnieje w Galicji w powiecie bereżeńskim.
2) W XVI w. wspominano już o Zwienigorodzie moskiewskim, samodzielnym mieście guberni moskiewskiej.
3) W dokumentach pierwszej połowy XVI w. spotykamy ziemię bracławską na stepie zvenigorodskim czyli Bracławskim, obecnie miasto powiatowe guberni kijowskiej.
4) Wreszcie, od 1097 do 1234 roku, kroniki mówią o Zveninie, mieście Kijowie.; o tym mieście, po wskazanym ostatnim roku, legoshen całkowicie milczą; w późniejszych dokumentach jego nazwisko również nie pojawia się: oczywiście miasto przestało istnieć – prawdopodobnie zostało zniszczone podczas najazdu Batu i nigdy nie podniosło się z ruin. Samo położenie tego miasta, pomimo prób jego ustalenia, pozostaje nieznane. Niektóre z tych prób zamierzam przedstawić w niniejszej notatce, wierząc, że porównanie wskazań kronikarskich z oględzinami „co? i to uprawnia do wskazania z pewną pewnością jednej z osad kijowskich jako obszaru zajmowanego niegdyś przez Zwienigorod. Zacznijmy od przytoczenia kronik starożytnych: o Kijowskim Zwienigorodzie. Spis kronik cywilnych wspomina go 4 razy, w latach 1097, 1150, 1151 i 1151 1234.
V. B. ANTONOVICZ,
1) Pod rokiem 1097 kronika wspomina Zvenigorod jako miejsce oślepienia Wasilka Roetysławicza. Tego księcia, schwytanego przez Dawida Igorewicza w Kijowie, zabrano z miasta w nocy: „I tej nocy sprowadził Zwienigorod”, czyli małe miasteczko niedaleko Kijowa, jakieś dziesięć mil dalej; malu”: wtedy książę został boleśnie oślepiony i zaraz po męce „wziął go na dywan i przywiązał do wołu, jak gdyby był martwy, i szczęśliwca, i Włodzimierza.