Po wejściu do królestwa Wasilij Szujski osiągnął od dawna pożądany cel, do którego dążył poprzez machinacje i intrygi); ale jego pozycja, nawet bardziej niż Borysa Godunowa, nie mogła być pewna *). Nowy król już w pierwszych krokach natknął się na zamieszki wokół siebie i otwartych wrogów, którzy wystąpili pod sztandarem nowego pretendenta w centrum państwa. Ponad dwadzieścia miast odpadło już od rządu; Nad Wołgą i na północnej Ukrainie powstali chłopi i chłopi pańszczyźniani, znajdując wsparcie wśród obcokrajowców. Przywódcą tego ruchu był Bołotnikow, który sam był niegdyś kawalerem, a następnie niewolnikiem galery w Turcji. Jasne jest, jakie przerażenie musiał sprowadzić na ludność taki przywódca powstania: każdemu, kto był gotowy mu pomóc, obiecano wolność i bogactwo. Wielu poszukiwaczy szczęścia odpowiedziało na to wezwanie, a ich pierwsze kroki na tym polu naznaczone były przemocą i ruiną, których ofiarami stali się ich panowie i dowódcy. Ale Bołotnikow znalazł także wsparcie u tak zdecydowanych przywódców
") Sam tron poszedł do niego w taki sam sposób, jak Borys: "od tego samego Bolyara, księcia Wasilija, wysłano do ludu wielu przyjaciół i doradców i obiecano im, że wybiorą księcia Wasilija do swojego królestwa. Ten sam lud i lud austeszy... i na tym potwierdzili słowo8 (Chronograf. Kubasowa. Izborn. Popow, 294).
Interesująca jest następująca uwaga kronikarza: „A książę W. Szujski zaczął panować bez wyboru ziemstwa, dlatego wielu go nie kochało” (Pol. zebrane lata rosyjskie. IV, 321).
V. s. Ikoippkov,
ruchy społeczne, jak Istoma Paszkow, który wychował Tułę, jak Łapunow i Grieg. Sunbulov, który podniósł populację Riazań. Walka z bojarami była głównym celem tych ludzi, którzy ze względu na swoje pochodzenie nie mieli prawa do prymatu. Jesienią 1606 r. Bołotnikow w sojuszu z nim zajął już i zdewastował Kołomnę. Ale nad rzeką Pachrą oddział wojsk moskiewskich pod dowództwem Skopina pokonał armię Bołotnikowa, a główną armię pod dowództwem księcia. Mścisławski i inni bojarowie (Dm. Szujski, Worotynski, Golicyn, Nagich) we wsi Trójcy doszło do rzezi w ciągu 70 lat. z Moskwy. W pogoni za pokonanymi Bołotnikow dotarł do Moskwy i osiedlił się we wsi Kolomenskoje (w październiku). W ten sposób Moskwie groziła ruina, a Wasilijowi Szujskiemu groziło usunięcie z tronu i dopiero zbyt demagogiczne dążenia Bołotnikowa, które zasiały niezgodę w jego obozie i zmusiły bardziej umiarkowanych do przejścia na stronę władzy (oddziały Tuły i Ryazan pod dowództwem Sunbułowa i Łapunowa), zmieniły wynik obecnej porażki. Przygotowywano nową bitwę (pod wsią Kotłow, w grudniu), w której książę prowadził już z Moskwy. Skopin-Shuisky. Nowa zdrada w obozie wroga (Paszkowa ze szlachtą i dziećmi bojarów) przekazała to zwycięstwo w jego ręce, po czym Bołotnikow uciekł do Serpuchowa. Jest oczywiste, że od tego czasu znaczenie Skopina na polu militarnym wzrosło”. Jednak postępy te niewiele wpłynęły na ogólny stan rzeczy. Bołotnikow, któremu odmówiono w Sierpuchowie, skoncentrował swoje siły w pobliżu Kaługi; i tutaj działania głównych namiestników zakończyły się niepowodzeniem (książę Iv. Iv. Shuisky, Mścisławski itp.). Godne uwagi jest jednak to, że niektórzy kronikarze wyodrębniają oddział Skopina i Paszkowa, którzy odważnie odparli nieprzyjaciela i po kolei wycofali się z pola bitwy (Latukhin. Stepey, księga, w: Karamzin, XII, przypis 124).
Ani środki religijne (jak list zezwalający patriarchów, w którym Hiob, zgodnie z życzeniem króla, oświadczył już
') Karamzin (XII, 25) przypisuje temu zwycięstwu nagrodę Skopina jako bojara, opierając się na jego przebiegu służby i małpie. w Starożytnym Rossie. Vivl. Tom. XX. Ale mówi tylko, że bojary zostały przyznane Skopinowi w 1607 r. (s. 81).
KOPIN-SZUISKY.