Dokumenty klasztorne potwierdzają prawa własności klasztorów: Pustynno-Nikołajewskiego, Wydubickiego, Kijowsko-Peczerskiego i Kijowsko-Zofii. Do tej pory odnaleziono ponad 200 takich dokumentów. Najstarsze z nich datowane są niemal na początek XVI w., najnowsze – na połowę XVI w. a nawet w późniejszym czasie. Seria tych dokumentów dotyczących własności, sama w sobie nieciekawa, staje się dla nas ciekawsza, gdy w ciągu dwóch i pół stuleci zetknie się z zagadnieniami o innym charakterze. W analizowanych dokumentach znajdujemy kilka takich przypadków. Są np. dokumenty wskazujące, że duchowieństwo zakonne w Kijowie, nie chcąc podporządkować się rządowi moskiewskiemu, zostało „pojmane w Kijowie* w 1663 r. i o ich majątki zabiegano za pośrednictwem uprawnionych osób na zamku Owruch, a nie w Kijowie. Pod 1636 r. znajduje się zapis mnichów z klasztoru św. Opata Nikolskiego z odręcznymi podpisami wyborców. Pod rokiem 1644 zachowały się dwa listy Samuila Kazimierza Zenkowicza do Piotra Mohyły, z których jeden znany jest jedynie ze spisu treści, a drugi zachował się w stanie nienaruszonym. Na koniec Zenkovnch, informując Piotra Mogilę o oddaniu przez Niestanowskich mieszkańców Davi na rzecz Kościoła Bożego z wyspy Seltsa, zwraca się do metropolity
NOWE MATERIAŁY DO HISTORII POŁUDNIOWEGO ZACHODU. ROSJA, A W SZCZEGÓLNOŚCI Kijów. 85
Chce wysłać dokumenty na tę wyspę i kieruje swoją skargę do księdza Neetana i innych osób. Z tego listu jasno wynika, że Mogiła nie zwróciła uwagi na prośby i skargi Zenkowicza.
Wytypowano dotychczas około stu trzydziestu dokumentów dla starostów lub majątków starostwa. Najstarsze z nich pochodzą z 1714 r., najnowsze z 1802 r. Wszystkie dotyczą niemal wyłącznie starostw Zvinogrodsvo i Lisyansvo. Majątki te, stanowiące własność korony polskiej i rozdawane na dożywotnie posiadanie osobom zasłużonym narodowi polskiemu, stanowiły istotny środek zapylający tutejszą okolicę. Na ich pełny skład w tutejszym regionie wskazuje inwentarz majątków Rzeczypospolitej Obojga Narodów, położonych w województwach kijowskim, bracławskim i podolskim w 1781 r. A dokumenty dla tych starostw ujawniają nam stopniowy proces zapylania tego regionu. Widzimy stąd dokładnie, na jakie osoby polskiego pochodzenia sukcesywnie wpływała słynna starostwo, jak przejmowały majątek np. szlachty rosyjskiej. Wygowskiego i wzmocnił ich za nimi. Tutaj także widzimy całą serię sporów pomiędzy właścicielami wsi a ich sąsiadami – sporach, którym czasami towarzyszą brutalne ataki. Spory te najwyraźniej pochodziły z zagranicy; Można jednak stwierdzić, że motywacją były niekiedy inne, opozycyjne motywy Kozaków. Są np. kilka dokumentów świadczących o przemocach dokonanych przez Śmilanskich i innych mieszkańców oraz Kozaków około 1774, 1780 i 1790 roku.
W tym roku Towarzystwo św. Nestora połączyło się z innym historycznym stowarzyszeniem, które miało mieć siedzibę na Uniwersytecie Kijowskim. Byłoby pożądane, aby połączone siły i zasoby tych dwóch stowarzyszeń miały na celu odnalezienie, zbadanie i publikację pomników historii lokalnej, ukrytych w różnych archiwach miasta Kijowa. Wtedy archiwum Kijowskiej Izby Skarbowej udostępniłoby społeczeństwu materiały na kilka nieciekawych stron lokalnej historii.
Informacje biograficzne o Piotrze Mogile przed święceniami kapłańskimi na stopień archimandryty kijowsko-peczerskiej.
W XVI i XVII w. długowieczność i hojność były cechami bardzo cennymi w oczach szlachty zachodnioeuropejskiej, szlachty polskiej i arystokracji litewsko-rosyjskiej. Dlatego wszystkie mniej lub bardziej niezwykłe osobistości tamtych czasów uwielbiały prześledzić początek swojej genealogii (często wbrew zdrowemu rozsądkowi i historii) aż do czasów najodleglejszych – czasów Cesarstwa Rzymskiego, Aleksandra Wielkiego, Noego, a nawet Adama. Podobne pragnienie zauważamy w nazwisku Mogil. Z zachowanych do naszych czasów herbarzy polskich, których bezpośrednim zadaniem było zaspokajanie ambicji szlachty, oraz z ksiąg poświęconych Piotrowi Mogili dowiadujemy się, że ów ród za swojego bezpośredniego przodka uważał Muciusa Scaevolę, którego potomkowie rzekomo przenieśli się z Rzymu do Grecji, a stąd na ziemie Noldovlachi, gdzie ostatecznie się osiedlili, „~~F&*idealny herb Grobow – dwa akty,