Obaj dowódcy przyciągnęli powszechną uwagę, a ich umiejętności gwarantowały obopólny sukces. Skopin wywarł na Szwedach jak najlepsze wrażenie. „Mając zaledwie 23 lata, wyróżniał się dostojnym wyglądem, inteligencją, dojrzałością ponad swój wiek, siłą ducha, życzliwością, umiejętnością wojskową i umiejętnością postępowania z obcokrajowcami” (Videk. 62) ’) – tak mówi o nim współczesny szwedzki historyk. Delagardie był tylko o trzy lata starszy od Skopina. Był synem nieślubnej córki króla Jana, siostrzenicy Karola IX, rodowitego Francuza, wyznania reformowanego, pochodzenia szlacheckiego2). Zasłynął w 1601 roku, uczestnicząc wraz z Gyllenhielmem w obronie Wolmaru przed Polakami. Będąc w niewoli przez pięć lat, został wymieniony i służył jako jot
*) Do Lwowa. lata. mówi się: „Dokładnie zrozumiałem, jak postępować uczciwie z obcokrajowcami przygranicznymi”. II, s. 249. Tłumacze Delagardie Szwed. król dał jednego z tych Rosjan (ale o imieniu Dmitrij), których Borys wysłał na studia za granicę. (Bussov-shch. 18).
) Jego ojciec Pontus Delagardie, będący namiestnikiem estońskim, zasłynął pod koniec swego panowania z podbojów w Inflantach i Estonii. Iwan Groźny. Ow brał także udział w negocjacjach pokojowych za Fiodora Iwanowicza, podczas których utonął w Narowej (Dalin, rozdział XV; Sprawy szwedzkie w Karamzinie, X, przypis 90). W kłopotach na Wschodzie, czas Buturlina
KOPIN-SZUISKY.
w Holandii, pod dowództwem najlepszego dowódcy tamtych czasów, księcia Moritza z Nassau (Dahlin i Buturlin). Taki dowódca został teraz pracownikiem Skopina).
Skopin jednak ze strachu wpuścił do Nowogrodu tylko część armii szwedzkiej (3600 osób), a pozostałe oddziały stacjonowały w Tesowie (Friksel, w: Buturlin II, 253). Delagardie chce poczekać z kampanią do końca wiosennych odwilży, ale
(II, 250) błędnie powiedziano: „Jakob Delagardie był nieślubnym synem córki Kor. Jana”. Małżeństwo Pontusa Delagardie z Sophią Gshengielm zostało zawarte na początku 1580 roku (Dalin, cz. II, t. I, rozdz. 9, § 14, przypis). Matka Jacoba Delagardiego zmarła w 1585 roku.
Jacob Delagardie urodził się w czerwcu 1588 r. (Pieger's Bpiiegs. Bekhis. VI, 926; Bisiiop. dépög. De Bio^gareie ei D'isioige, para Begogu ei Baobieie, II, s. 1518), a nie w 1580 r., jak podaje Rodosl. kia książka. P. Dołgorukowa (Sz, 91). W tym przypadku zeznanie Dolina jest takie, że w latach 1609 – 10. Delagardie miał 27 lat – całkiem słusznie (Ist. państwo szwedzkie. Olof Dalin, cz. III, t. II, 796). Po ojcu Jakow Delagardi odziedziczył tytuł barona Kołki i Runzy (Genealogia Dolgor., 90; por. Petreya Ist. Książęta moskiewscy. 9); a w 1615 roku za swe wyczyny został wyniesiony do godności hrabiowskiej przez króla Gustawa Adolfa (w Petrei nazywany jest hrabią Lecha) – było to jedyne odznaczenie przez całe panowanie Gustawa Adolfa. Największą pochwałą dla talentu wojskowego Delagardiego jest to, że pod przewodnictwem niego i Everta Horna – dwóch najlepszych dowódców północy* – powstał sam Gustavus Adolphus (Schlosser, World History, XIV, 164, 173 – 174). Jacob Delagardie piastował stanowiska: Reichsrata, marszałka stanu, przewodniczącego Kolegium Wojskowego oraz generalnego gubernatora Inflant i Estlandii, a po śmierci Gustawa Adolfa znalazł się w gronie strażników państwowych w okresie niemowlęctwa królowej Krystyny. Był żonaty z Evą Brahe, córką hrabiego Magnusa Brahe. Jeden z ich synów, Magnus Gabriel Delagardi, brał udział w spotkaniu ambasadora Szwecji na Kongresie Oliwskim i był sędzią stanowym, członkiem rady zarządzającej w dzieciństwie Karola XII i dyrektorem generalnym sprawiedliwości Królestwa Szwecji. Hrabia Jacob Delagardie zmarł 12 sierpnia 1652 r. (Dołgorukow, Rodosl. III, 91, Dalin, 659 i Berguy et Baobeie, 1518). Po zdobyciu Nowogrodu zabrał wielkie bogactwa do Szwecji, dzięki czemu zbudował wspaniałe komnaty w Sztokholmie i zamek w pobliżu (Jądro Rosji. Ist. Mankiev, 364 i nast.).