osoba żyjąca w środowisku czysto chrześcijańskim, to znaczy w klasztorze, takim jak Pechersky. Przyjmuje wojnę Bożą raczej jako test niż zagrożenie. Wrażeniu, jakie wywarło na mnichu splądrowanie klasztoru przez Połowców, zawdzięczamy całą dyskusję na temat ich pochodzenia. Autor wzmacnia tę książkową mądrość informacjami o innym tajemniczym ludu, zakutym w górach przez Aleksandra Wielkiego, mieszkańcu Ugry, który, jak usłyszał od Nowogrodzkiego Gyuryaty Rogowicza, wymieniają dla Nowogrodzian skóry zwierzęce na żelazo. Ale przerwawszy swoją opowieść taką legendą o Ponowcach, kronikarz powraca do wydarzeń roku, które czujnie śledzi w celi klasztoru Peczersk; Judasz, naoczny świadek-poganin, przywiózł mu z pobliskiego Perejasławia szczegółową historię morderstwa Itlara.
Następny rok poświęcony jest walce Olega Światosławicza, najpierw z jednym, potem z drugim synem Monomacha. Szczegóły, takie jak sztandar Monomacha, który Mścisław wręczył piechocie pod dowództwem Połowca Kunuja, czy sam ruch wojsk w bitwie, z trudem udało się zarejestrować w klasztorze. Ale kompilator tej historii wykorzystał legendę o walce Olega Światosławicza z synami Monomacha i w ten sposób zakończył rok 6604.
Następny rok był pamiętny dla zaprowadzenia pokoju w Lubeczu i oślepienia Wasilki.
O pierwszym wydarzeniu zachował się krótki zapis kronikarski, prawdziwy, dokładny, żywy, spisany nie w Lubeczu, nie na miejscu, ale w Kijowie, gdzie prowadzona była kronika. „I Światopolw przybył z Dawidem do Kijowa i to ze względu na cały naród, ale tylko diabeł był smutny z powodu tej miłości, a szatan wszedł do serca jakiegoś człowieka i zaczął mówić do Dawidowa Igorewicza, mówiąc: gdy Bolodimer zawarł sojusz z Wasilką przeciwko Światopolwowi i przeciwko tobie.”... Tutaj zaczynamy. istnieje szczegółowa opowieść o losach księcia Wasilka •). Najpierw my
') Profesor Bestużew-Riumin (O składzie kronik rosyjskich do końca XIV w., s. 48) nazywa ten pomnik legendą o ślepocie Wasilki. Akademik Ireźniewski nazywa to kroniką legend Wasilija, ale zdaje się, że pociąga go myśl, że to nie jest legenda. oraz legenda o ślepocie Wasilki i wydarzeniach, które po niej nastąpiły (Pamięć starożytna, pismo i język rosyjski, s. 20). Żeby to nazwać, powiedzmy-
"*"L. KHMCHYOY,” ip /:l;i
[fragment nieczytelny w skanie pierwodruku]
„Ki” Ooleyyyyiv „Viyylya razvvazanp'il 'ta” yo*ivo „yai”!m ze szczegółami taamapg ^ <„6; zmarnowany”: th” żebracy (do [
[fragment nieczytelny w skanie pierwodruku]
1 - „Patrząc na to”, co wydarzyło się we Włodzimierzu, gdzie „cały ten czas spędził w więzieniu 1 Oślepiony11 Vaoilvo, /suko” z dwoma* oTrbshp”1 David^” autor sheryav ■ mówią o sobie:* „Wasilkowa jest esencją Wołodymera, dalej w przepowiedzianym miejscu, jakby dodano mi wielki post, Wołodnmerowi, pewnej nocy przyszedł do mnie książę Dawid”. - ■ ja
▪/ • Po opowieści o negocjacjach Wasilki z Dawidem, którzy nie doprowadzili książąt do żadnego porozumienia; "którego sam autor był osobą; przechodzi do kolejnych wydarzeń * - do pierwszego spotkania Dawida z bratem 1 Wsjałysem, którego konsekwencją było wyzwolenie Wasilki i powrót do dziedzictwa. Stało się to pod Swatą, a wiosną Wasilka i Wododar zaatakowali Dawida. Autor opowiada także o tej armii, o zemście Wasilki, a następnie sukcesywnie przechodzi do wojny Szczegopolki
Znajomość spuścizny Wasilija jest trudna, ponieważ nie ogranicza się do tego jednego wydarzenia. Tymczasem nie ma powodu ODDZIELAĆ historii śmierci Wasilija od historii dalszych Wydarzeń, w których znajduje się autor Wasilija.
OPOWIEŚĆ O WASILKIM ROSTISZAWICIE.
z Dawidem, który po pierwszym ucieczce tego ostatniego księcia „bratnął się w wojnie między Światopełkiem a Wołodarem. Do Wołodaru dołączył później Dawid, wzmocniony przez Boniaka. Ugryjczycy przyszli z pomocą Swiatopochkowi. Szczęście sprzyjało Dawidowi; Sgatopełk stracił syna, zabitego w lasach Włodzimierza Wołyńskiego, Soto; miasto to po wojnie wrócił do siebie Dawid Igorewicz i sede w to.” Ale drugiego lata, podsumowuje narrator, Smtopolk, Wołodia Mer, Dawid (Światosławicz) i Oleg nie dali mu Włodzimierza, ale dali mu Dorogobuż, gdzie umarł: „jest w tym też kreska, a Światopełk przeniósł Włodzimierza i zasadził w nim swojego syna Jarosława”.
Tutaj kończy się opowieść o niepokojach na Wołyniu, których główną przyczyną było oślepienie Wasilki.