zadowolenie w Moskwie. Wiadomo, że w otoczeniu Svoinna znajdowały się osoby mu wrogie, a może nawet wyznaczone do nadzorowania stu akcji”), które pospiesznie poinformowały Darię o Skopinie, udając, że nie wysłał on sprawców do Moskwy. Od tego czasu car Wasilij i jego bracia zaczęli „mieć zdanie” przeciwko Skopinowi 2) (Nik. Let.; Let. o buncie., New. Det. - Latukh. Stepy, księga, w Karamz. XII, pr. 433). Ale Lapunow nie był jedynym powodem tej „opinii”11. Istnieją wieści, że już w czasie kampanii żołnierze nazywali Skopina „carem”, podczas gdy w Moskwie nienawiść do króla Szui w czasach Szui osiągnęła skrajność (styczeń 1610) (Days, pokh. Sgnz. III, 512, w Ist. Bibd.). Bracia króla byli zazdrośni o powodzenie swego siostrzeńca, tak jak Saul był zazdrosny o Dawida, gdy zabił Goliata, ponieważ – jak zanotował kronikarz – „dziewczyny śpiewały tysiącami zwycięstwo Saula, a Dawidowi w ciemności”. „Słyszeliśmy króla, mówili, że zamiast ciebie nasz bratanek chce być królem” i usłyszeli – dodaje kronikarz, że „lud” powiedział: „Ten książę, mocny i odważny, godzien być królem, on nas wybawił od najazdu Latynosów, a nasze miasto od oblężenia i głodu”. Tak mówiono w Moskwie, gdy Skopin jeszcze stał w Aleksandrowskiej Słobodzie (Dodatek do pskowskiego w. w pol. zebrane. V, 58. - Por. także Rękopis Filareta, 23-25). Zeszłoroczne spiski (Sunbułow, w którym uczestniczyło nawet 300 osób i Kołyczow) i niedawne zamieszki w Moskwie (List o powstaniu. 165; Nik. 122; Nowy Rok. 107), które groziły wpadnięciem złodziejowi Tuszyno (kiedy Skopin stał w Kołyzinie), Szuisky i bez tej podejrzliwości, już drżący o swój tron i życie, powinni teraz ulec największe wątpliwości budzi jego siostrzeniec, gdyż kronikarz zapewnia, że ten ostatni nawet nic o tym wszystkim nie wiedział („Ja nic nie wiem”. Dodatek do Pskowa. l. 58).
obozu i niechęć do narażania Tweru na skutki jego zdobycia, cecha ta może służyć jako doskonała cecha „miłosiernego bojara”.
') „Źli ludzie są oszczercami” (Nikon. L. i Let. o buncie.); „Nie jestem synem oszczercy” (Nowy Rok). Z kolejnych fragmentów filmu mogą już wynikać podejrzenia wobec Skopina.
*) W Nowym Roku. dodał: „Wierzę w to, ale list złodziei od Tsrokofii Lapunowa, jakby chciał zostać królem” (108).
[fragment nieczytelny w skanie pierwodruku]
Pomiędzy nimi; Pozycja Spopipa poprawiła się obecnie na tyle, że siły sprzymierzone mogły jedynie skierować swoje siły na króla i zmusić go do opuszczenia Rosji, zanim zdążył się jeszcze bardziej wzmocnić. Podejście Okonipa zmusiło Tushinów do opuszczenia; Skopin miał własną 18-tysięczną armię, ale dołączyły do niej oddziały Szeremietiewa i Oddziały Moskiewskie; miał armię szwedzką. Oddziały moskiewskie odważnie dotarły do Kaługi, gdzie skoncentrowane były Nasiona Pretendenta. Król czuł się bezsilny w obcym kraju. Liczba oblężonych w Smoleńsku dochodziła do 70 000 osób (Sołowiew, VIII, 2.86.812; Karamzin, XII, 100-106). Już samo przybycie Skopina do Moskwy ułatwiło zaopatrzenie i natychmiast obniżyło cenę chleba, rozwiązując w pewnym stopniu najistotniejszą kwestię niepokojów podczas opodatkowania stolicy (por. o buncie. 1674-176; nowy. let. 109 - 114; Nikoj. 124-Id.)1). W Aleksandrowskiej Słobodzie rzeczywiście istniał plan kampanii przeciwko królowi; Ale po czynie Łapunowa car wysłał list do Skopina i zażądał, aby przybito go do Moskwy, aby oddać mu zaszczyty godne zwycięzcy. Dedagardi był po stronie kampanii, jak zobaczymy później. Żółwewski stwierdza także, że ówczesna pozycja Skopina była na tyle korzystna, a Polaków tak ograniczona, że pozostało jedynie zaprzestać działań wojennych i wycofać się z honorem, o czym wkrótce zdecydował Senat Polski, który podjął decyzję o rozpoczęciu traktatu z Rosją
„) Beczka żyta sprzedawana po 20 zł. (15 rubli), kosztuje teraz 3 złote. (2 ruble 25 tys.) (Zholkevsky, 43). „Moskwa to świetne miejsce, mogę kupić cztery ćwiartki żyta za 7 rubli”. (Nikoi. 112), czyli teraz 23'/w. srebrny