Porównując podane instrukcje z kroniki, możemy wydobyć następujące dane w celu ustalenia lokalizacji City Link:
a) Zvenigorod leżał bardzo blisko Kijowa, „jakieś dziesięć mil stąd”: jeniec wzięty w nocy z Kijowa, a nocą przywieziony do Zvenigorodu. Piesza milicja, która po spotkaniu na wecze opuściła Kijów, w jednym marszu dotarła do Zvenigorodu i zatrzymała się na noc w Dem.
b) Zvenigorod leżał na drodze z Kijowa do Wasilewa: milicja przybywająca z Kijowa spędziła noc w Zvenigorodzie i następnego dnia, niestety, mogła dotrzeć do Wasilewa w jednym marszu; Jednak przejście było dłuższe niż do Kijowa: jeśli pieszo zdarzyło się, że było już za późno na wyjście w nocy, to nie mogli dotrzeć do Wasilewa w porze lunchu.
c) Zvenigorod leżał na lewym brzegu rzeki Stugny, do której brzegów prowadziła tylko jedna przeprawa: ci, którzy przybywali z Kijowa przez Zvenigorod, przekraczali Otugnę pod Wasiljewem lub w Tumaszcze. - Dalej droga przechodząca przez Zvenigorod prowadziła przez małą rzeczkę Olypanvtsa, przez duży wał ziemny, do Pola Perepetowo; następnie górnym biegiem rzeki Zdvvzha do miasta Zvizhdevie *) - kierowała się na Wołyń.
d) Ze Zvenigorodu inna ścieżka skręcała nieco na wschód od pierwszej, wzdłuż lewego brzegu Stugny i prowadziła w dolnym biegu tej rzeki - do Torczeska, który leżał niedaleko Trypolisu (gdzie znajdowała się zakurzona wieś Starye Vovradichn) ®).
’) W jednym z aktów z początku XVII w. znajdujemy wzmiankę, że w tym czasie istniała jeszcze osada nosząca nazwę Zwnżdenije; mianowicie u źródeł rzeki Zdvizhi, gdzie obecnie znajduje się wieś Zdvizhka: w 1618 roku szlachcic Wasilij Tisza Bykowski skarżył się, że szef umyślnego oddziału żołnerów Mirovitsky ograbił jego majątek: „wieś Chodorwów i wsie martwe przed wetem: Pustynniki, Ratnaja, Zoiżczen, Ma-Łkjw, WOŁYacz i Wilju” (Arch. Rosja Południowo-Zachodnia, część III, t. I, s. 212).
*) O”, artykuł Petera Revyakii: „Zbieżność dowodów historycznych
O LOKALIZACJI STAROŻYTNEGO KIJOWSKIEGO ZVENIGORODU.
W oparciu o powyższe przepisy obszar Kijowa Zwienigorodu powinien znajdować się w kierunku od Kijowa do Wasilkowa, w połowie odległości między obydwoma miastami – może nieco bliżej Kijowa. Ustaliwszy to założenie z tekstów kronikarskich, skierowałem pytania do osób studiujących przedmieścia Kijowa i od razu natknąłem się na instrukcję w pełni spełniającą wymagane warunki. Generał M.I. Drogo Mirow, który dokładnie zbadał przedmieścia Kijowa dla celów militarno-topograficznych, wskazał mi fortyfikację stojącą we wszystkich wymaganych warunkach, oznaczoną na planie przedmieść Kijowa, opublikowanym przez komendę kijowskiego okręgu wojskowego w 1865 r. Umocnienie to położone jest niemal na prostej między Kijowem a Wasilkowem, odchylając się od niego nie więcej niż milę na wschód; leży 15 wiorst od Kijowa i 20 wiorst od Wasilkowa (w linii prostej), pół wiorsty na północny wschód od wsi Chotowa i w tej samej odległości od pustyni Feofania, na południowy zachód od niej; zajmuje obszar (około 60 akrów) leżący na szczycie odosobnionego wzgórza, otoczony ze wszystkich stron wąwozami, nad brzegiem płytkiego potoku Sirakova, od którego sama osada nazywa się Sirakhov; ściany wzgórza są sztucznie wycinane, a na górnych krawędziach wylewa się wał; w połowie wysokości, wokół skarpy ścian, dobudowany jest regularny gzyms; U podnóża murów w wielu miejscach zachowały się ślady otaczającego je rowu, a na zewnątrz tego ostatniego niewielki nasyp ziemny. Ogólnie rzecz biorąc, zbocze wzgórza ma w przekroju następujący profil:
a – górny plac osady;
b – otaczający go wał; c - półka na środku zbocza; lekarze;
e - wał na zewnątrz rowu.
Na północ od fortu, w odległości około 100 do 200 sążni od niego, znajduje się niski, miejscami już zanikły wał, którego jeden koniec dotyka wąwozu otaczającego fort, a drugim - do potoku Sirakov; Być może wał ten stał się podstawą ludowej legendy o starożytnym Torczesku”, Kijowska Gazeta Gubernia 1DO,** 33 i 34.
t&viye miasta, którego twierdzą była starożytna osada. - Już sam zarys osady wskazuje na jej starożytne pochodzenie; zarys przebiega zgodnie z naturalną linią konturu góry, nie dopasowując się ani do linii prostych, ani łamanych i nie tworząc regularnych kątów. Wszystkie zwoje wału wyginają się wzdłuż losowo zakrzywionych linii, prezentując bez rozróżnienia krzywizny wypukłe i wklęsłe, co stanowi wyraźny dowód, że fortyfikacje wzniesiono jeszcze przed pojawieniem się broni palnej.