Aleksiej Święty Rosjanin 1354; według św. Aleksieja Cypriana 1376; według Cypriana Focjusza 1409; według Focjusza Grzegorza Bułgara 1415; według Gregory'ego Bolgarina Gerasima; według Gerasima Izydora, bułgarskiego apostaty od prawosławia na soborze florenckim; Poisidor Jonasz od Świętych 1448 i od tego metropolity św. Jonasza metropolia została podzielona na dwie metropolie: moskiewską i kijowską. W metropolii kijowskiej tron objął niedawno, po Jonaszu, swata, biskupie smoleńskim Misail, konsekrację przyjął od patriarchy Konstantynopola Symeona Trapezuntina w 1474 roku; po Misaila Simeon 1477; według Siieona Jonasza Glezna 1483; po Jonaszu Makariuszu Błogosławionym 1490; według Macarius Joseph 4497; przez Josepha Jonasza 1516; według Jonasza inny Józef 1526; według Josepha Macariusa kolejny 1538; za Makariyem Silvestre Belkovichem 1556; według Sglvester Iona Protyasovich 1568; za Jonaszem Eliaszem Buchą 1577; za Eliaszem Onnsiforem 1578; według Onezyfora od Jego Świątobliwości Patriarchy Jeremiasza, po przyjęciu władzy nad metropolią kijowską Michał Rogoza oderwał się od pierwotnego patriarchy Carygradu, naturalnego pastora Ruse, i przyłączył się do papieża Rzymu. Wtedy święty kościół metropolii kijowskiej przeżył wielkie zamieszanie i prześladowania ze strony Rzymian i przez krótki czas bez pobożnego metropolity był biedniejszy; Z powodu prześladowań pobożności przez Unejatów, fanatyk prawosławia, fanatyk Eminencji, Hiob z Boreckiego, metropolita kijowski, nie-nastir Świętego Mphapla ze Złotego Szczytu Kijowa, odnowiciel, został mianowany przez Teofana patriarchą Jerozolimy; Według niego mistrz wielkiej pobożności Piotr Mogila, przyjmując w 1632 r. tron metropolii kijowskiej od świętego patriarchy carygradzkiego, bł. Cyryla Łukarego, odnowił klasztor i kościoły kijowskie przed niegodziwością rzymską i unejacką, bronił ich i swoim nauczaniem na nowo oświecił pobożność. Za władzę wielkiego władcy, cara i wielkiego księcia, błogosławionego i na wieki godnego pamięci Aleksieja Michajłowicza całej Rosji, autokraty, gdy Bogdan Chmielnicki, starożytna ojczyzna przodków Waszej Cesarskiej Mości, zbawione przez Boga miasto Kijów i cała mała Rosja z jarzma pracy polowej, uwolnił wysoką władzę Jego Królewskiej Mości, wówczas Wasza Eminencja Sylwester Kosów, przyjmując w 1647 r. tron metropolii kijowskiej od patriarchy Iartheni, stanowczo chroni święte prawosławie przed prześladowaniami apostołów; Według nich metropolitami Kijowa byli: Dionvsiy Balaban, patriarcha Jarfenius 1657, Joseph Tovalsvii, patriarcha
Metodego 1663 dostarczony. Teraz, za pozwoleniem dziadków Waszej Cesarskiej Mości, błogosławionych i wiecznie godnych pamięci wielkich władców, carów i wielkich książąt Jana Aleksiejewicza, Piotra Aleksiejewicza całej Rosji, autokratów z całego duchowieństwa diecezji kijowskiej w randze Nirskiego i duchowego, jednomyślnie wybrani na ten tron kijowski jako pasterz Jego Eminencja Gedeon Svyatopolk, książę Czetwertenski od Jego Świątobliwości Joachima, Wszechrosyjskiego Patriarchy Moskwy, za błogosławieństwem patriarchy Carygradu Dionizego, został w 1685 r. wyświęcony na metropolitę. Hiob, Eminencja Gedeon, metropolita kijowski, a po nim metropolita kijowski, a mianowicie: Barłaam Jasiński, 1690, Jego Świątobliwość Adrian, patriarcha moskiewski, Jozaf z Krokowskiego, 1608, metropolita riazański i muromski, Stefan Jaworski, opiekun i egzarcha tronu ogólnorosyjskiej konsekracji patriarchalnej i od tego czasu byli już pod panowaniem błogosławieństwem i posłuszeństwem najświętszych patriarchów Moskwy, a przed nimi metropolitów kijowskich, klasztory pobożności nadal znajdowały się zarówno w Małej Rusi, jak i w państwie polskim, a cały pobożny lud był podporządkowany ich błogosławieństwu i posłuszeństwu i przez nich tylko zawsze bronił się przed prześladowaniami rzymskimi i unickimi. A kiedy ja, pokorny czciciel Waszej Cesarskiej Mości, zostałem konsekrowany przez Arcybiskupa Kijowskiego na tron w 1722 r., wtedy metropolia została usunięta z tronu Kijowskiego i teraz biskupi unici, przez Metropolię Kijowską, ustanawiają dla siebie honor i godność tronu kijowskiego. A klasztory pobożności i ludzie pobożności, znajdujący się w państwie polskim, bardzo się zawstydzili takim pozbawieniem naszego honoru metropolitalnego, a przeciwnicy cieszyli się, a ci, którzy chwieli się, tchórzliwi w pobożności, a jeszcze bardziej zaczęli oczerniać i na siłę przyciągać do swojej pobożności wszelkiego rodzaju obrazy.