Ruś przyjęła chrześcijaństwo z Bizancjum. W tym samym czasie pomiędzy Cesarstwem Niemieckim a Rosją powstały dwa niezależne, silne państwa – polskie i węgierskie, które blokowały dalszy ruch imperium na wschód. Powstanie tych państw ograniczyło także bezpośredni wpływ zasad łacińsko-niemieckich. Główna postać tego jakże ważnego wydarzenia, papież Sylwester II, słynny w wielu ideach poprzednik Grzegorza II, działał w tej sprawie w duchu pierwotnej polityki dworu rzymskiego – ugruntowania niepodległości poszczególnych narodów, aby tym bardziej związać je wszystkie jako równi synowie rodziny chrześcijańskiej z tronem Ojca Świętego. IIetra, jako ogólne i najwyższe centrum życia duchowego. Dzięki pewnym obowiązkom w stosunku do papiestwa Stefan, król węgierski i Bolesław Chrobry, król polski z koroną, otrzymali całkowitą niezależność kościelną. W tym ostatnim względzie otrzymali teraz prawa i obowiązki, które dotychczas należały do jednego imperium, a mianowicie zakładanie kaznodziejach na Rusi Kijowskiej.
biskupstw i mianowania biskupów w swoich stanach, a także obowiązek szerzenia chrześcijaństwa wśród pogańskich sąsiadów. Tym samym powstanie w sąsiedztwie Rosji dwóch niepodległych państw odsunęło ją spod wpływu zasad niemiecko-łacińskich, ale przybliżyło ją do wpływów papiestwa poprzez Węgry, a zwłaszcza Piołun. Czy taki wpływ był i jak znaczący? To pytanie prowadzi nas do historii dwóch zachodnich misjonarzy, którzy przybyli na Ruś pod rządami Włodzimierza i Światopełka – do historii tzw. „Apostoła Rosjan” Brunona Bonifacego i biskupa kołobrzeskiego Reinburna.