USI€РЛМЭЛЛНМ€КНОСОЭН€ННН€КеОСЛ€СНЗРИХА-i- Wokół pierwszego napisu znajduje się kolejny, również grecki, składający się częściowo ze zrozumiałych wezwań modlitewnych, a częściowo ze zniekształconych i niewygodnie zrozumiałych słów: FKberOIRNFILDTTE (OPOPF&ZhTI €&Y№OLNNNN Na odwrotnej stronie wizerunek głowy w hełmie, otoczonej 12-głowym wężem, znacznie wyraźniej wybity niż na awersie. Wokół napis, jak na medalu Czernigowa, z niewielką różnicą: DGIOSgkGIOSLGIOSKIUSLVLOFOPNLRNSHRL NOH -+- Waga medalu to 14 szpul 87 udziałów widać na załączonym rycinie II - Ryciny III i IV przedstawiają wzory płytek znalezionych w miejscu odnalezienia medalu.
Informacje o zebraniach Towarzystwa Historycznego kronikarza Nestora w
W sobotę lutego 1873 r. na zebraniu Towarzystwa pod przewodnictwem M.A. Tułowa i w obecności 12 członków odbyło się pierwsze czytanie.
Członek D. I. I. Malyshevsky poinformował o odkrytych przez siebie nowych rękopiśmiennych materiałach dotyczących historii pierwszych czasów unii. Są to:
Po pierwsze, list (1616) matki, szlachcianki Pelagii Kwprianowpy Getsevichny, do jej syna, który przyjął związek, z napomnieniem przejścia na prawosławie. List ten był już opublikowany (przez pana Kojalowicza), lecz zawierał kilka pominięć, które najwyraźniej wynikały ze zniszczenia rękopisu, z którego został opublikowany. Odnaleziony przez referenta nowy egzemplarz listu (w rękopisie ze zbiorów Biblioteki Kijowsko-Zoficznej z pierwszej połowy XII w.) jest lepiej zachowany i uzupełnia te braki. List zawiera typowe motywy ówczesnych kontrowersji, a mianowicie: że wszystkie trony patriarchalne są równe pod względem honoru i godności oraz że papież nie jest lepszy od innych patriarchów; że nie należy popadać w samozadowolenie, jeśli wschodni patriarchowie żyją z jałmużny i niewoli niewiernych, podczas gdy papież jest bogaty i sławny; że unia w polskich regionach jest wprowadzana siłą. W opinii recenzenta list jest najbardziej niezwykły jako pomnik teologicznego autorstwa i wykształcenia Rosjanki z początku XII wieku. Getsevichovna kwitnie świętymi ojcami i klasyką, jej styl jest wyrazisty i usiany popularnymi powiedzeniami. Rzuciwszy w związku z tym listem ogólne spojrzenie na losy zachodniej Rosjanki, referent doszedł do wniosku, że
SPOTKANIACH HISTORII TOWARZYSTWA NOVAGO PRZEZ CHRONICZNEGO NESTORA
Między innymi w rodzinach litewskich i zachodnio-rosyjskich te ostatnie kobiety weszły do związku.
Po drugie: 36 listów patriarchy aleksandryjskiego Melecjusza do księcia Konstantego Ostrożskiego; referent nie wypowiadał się na temat treści tych listów, gdyż przygotowywał je do publikacji.
Po trzecie: dwa nieznane dotąd małe traktaty polemiczne przeciwko Unii. Wyjaśniając ich treść, referent skupił się na zawartej w jednej z nich legendzie o powstaniu departamentu bizantyjskiego św. Andrzeja oraz nakreślił historię literacką legendy o św. Andrzeju w odniesieniu do Bizancjum i Rusi.
Następnie dr członek A. D. Woronow, pod nieobecność II. A. Laszkariewa, przeczytaj przygotowaną przez niego wiadomość o niektórych dokumentach związanych z przekształceniami armii dońskiej w 1775 r. (patrz dział artykuły).
24 lutego odbyło się II Walne Zgromadzenie. Pierwsze czytanie należało do doktora M. A. Gudova „o pierwszych stronach kronik Kosmy praskiego, Martina Galla i Nestora”.
Drugie czytanie dr A.D. Woronowa poświęcone było badaniu zachodnich wiadomości o misjonarzach łacińskich na Rusi w X-XI w. w powiązaniu ze świadectwami naszych kronik (patrz rozdział z artykułami).
Część dowodów, uznanych przez recenzenta za niewątpliwe, została zakwestionowana. członek F. Ya. Fortyński. Nie ufając m.in. wyprawie Wojciecha na Ruś, pan Fortyński na ogół traktował imiona własne kronikarzy ze szczególną ostrożnością. G. Fortinsky wyraził także wątpliwości co do bulli papieża Jana XIII i drugiej co do osobowości biskupa hrabstwa Jubreżskiego.
Trzecie prywatne spotkanie odbyło się 11 marca.
Przede wszystkim wysłuchano wypowiedzi aktorów. członek II. A. Lashkarev o dwóch starożytnych budynkach kijowskich. „Bez względu na to, jak małe były” – stwierdził referent – „zabytki starożytności Kijowa, ich ogromne znaczenie w archeologii rosyjskiej nie wymaga wyjaśnienia. Niezależnie od tego, jak zostały później zniszczone przez czas, niszczycielską, a nawet odbudowującą rękę człowieka, to niewiele, co przetrwało w pierwotnej formie, ma ogromne znaczenie, ponieważ stanowi pierwsze ogniwo w tym łańcuchu zabytków, który począwszy od Kijowa rozciągał się daleko w 1873 - 77 to.