Na zakończenie spotkania członek Towarzystwa F.A. Gernovsviy sporządził relację na temat dwóch książek o historii prawosławnego Wschodu, które ukazały się niedawno w Kijowie. Jedną z nich jest rozprawa doktorska założyciela i wiceprezesa stowarzyszenia I. I. Malyshevsky'ego na temat patriarchy aleksandryjskiego Meletiusa Pigasa. Pod tym skromnym tytułem kryje się kompletny – mało znany w nauce rosyjskiej – zarys historii prawosławnego Wschodu w XVII wieku. Kolejna książka, wydana przez samego pana Ternowskiego, to zbiór aktów rosyjskiego klasztoru na Leonie (greckie, słowiańskie w latach 1873-77
i mołdawski), podając inne dane dotyczące historii zwyczajów prawnych Svita Gora.
Spotkanie członków Towarzystwa w dniu 20 maja poświęcone było wysłuchaniu pieśniarza eposów starożytnych, chłopa Bazylego Piotra, który przybył z pielgrzymką z prowincji Ołoniec. Szczegolenkowa, który opowiadał eposy o Ilji Muromcu, księciu Stepanowiczu i gołębicy. książka, ze znacznymi różnicami w stosunku do drukowanych wydań eposów.
Na 7. prywatnym spotkaniu, które odbyło się w dniu 16 września, członek V.B. Antonowicz przekazał szczegółowe informacje na temat skarbu znalezionego w Czernihowie przez Samokwasowa, w tym szczątków szlachcica spalonych zgodnie ze zwyczajem pogrzebowym.
Na posiedzeniu w dniu 7 października członek N.I. Pietrow przekazał oświadczenie, które znalazł w archiwach Akademii Teologicznej w Kijowie, oświadczenie opata Meżigorska Teodozjusza Waskowskiego na temat sytuacji mieszczan kijowskich przed wojną Chmielnickiego; dokument spisano 10 grudnia 1699 r. Opat ten, jak sam pisze w swoim oświadczeniu, mieszkał w Kijowie przez sześćdziesiąt cztery lata i przed swoim opatem wychowywał dzieci pana Boczkowskiego w województwie tyszkiewiczowskim. Staruszek opat rozpowszechnia informację, że rzemieślnicy kijowscy dorównali zamkowi kijowskiemu i nie mieli prawa do korzystania z gruntów miejskich i pól siana, a jeśli z nich korzystali, płacili za to podatki księżom dominikanom i bernardynom. Ponadto ci ostatni pobierali od mieszkańców miasta inne podatki. Hegumen Mieżigorski najwyraźniej chciał zapewnić swojemu klasztorowi te same korzyści, którymi cieszyli się katoliccy mnisi przed Chmielnickim (patrz załącznik).
Następnie I. I. Pietrow ogłosił, że znalazł zbiór składający się z przetłumaczonych artykułów zapożyczonych z greckich patericonów, który zawiera między innymi pytania od Antiocha do Atanazego Wielkiego. Artykuły znajdujące się w zbiorze zawierają ciekawe poetyckie przemyślenia na temat życia pozagrobowego.
28 października odbyło się trzecie walne zebranie członków Towarzystwa, w obecności osób z zewnątrz. Na tym spotkaniu dr Członek V.V. Andreev przeczytał esej: „Granice świata historycznego, państw i miast w ich konsekwentnym rozwoju”.
') Wydrukuj w programie Weaver. Izw. 1874.V 4.
272 SIVDMIZH O SPOTKANIACH HISTORYCZNEGO TOWARZYSTWA CHRNICALERA NESTORA
Drugą wiadomość przekazał I.P. Chruszczowa i składała się z opowieści o budynkach palowych w Szwajcarii, z którą autor zapoznał się na miejscu.
Spotkanie w dniu 11 listopada poświęcone było lekturze Członka Stowarzyszonego N.P. Za*deratskiego o słowiańskim święcie Morana (zima, śmierć). Autor prześledził to święto wśród Hindusów, Niemców, Francuzów i Anglików, wśród starożytnych i współczesnych Greków, Rzymian itp., Rozmyślał nad szczegółami jego obchodów wśród Łużyczan, Polaków, Czechów, Morawanów i niektórych Słowian południowych i wyciągnął pewne wnioski; Najważniejszym z nich jest to, że święto to wyrażało nieodłączny kult ognia i wody, a jego znaczenie jest wyłącznie pogańskie, a nie chrześcijańskie. Autorka skupiła się następnie na bogini Żiwie, przeciwieństwie Morana, i przypisała ją dowcipnym, choć bezpodstawnym wymysłom wyobraźni słowiańskich mitologów.
Na tym ostatnim spotkaniu w 1873 roku Towarzystwo Nestor, w porozumieniu z członkami założycielami proponowanego stowarzyszenia historycznego na Uniwersytecie Św. Włodzimierza, postanowiło zadeklarować Radzie Uniwersyteckiej wolę obu towarzystw utworzenia na Uniwersytecie jednego Towarzystwa Historycznego, czego petycja, oparta na propozycji Rady, została zatwierdzona przez Ministra Edukacji Rasowej w marcu 1874 roku.