Na tym samym spotkaniu przedstawiono kopie dwóch najstarszych z wymienionych planów miasta Kijowa, a mianowicie planów z 1706 i 1728 r., zabranych przez arcykapłana Lebiedicewa w czasie jego służby w Petersburgu, wraz z wyjaśnieniem ich cech nawiązujących do historii Kijowa. Ciekawie było zobaczyć na tych planach, że w 1706 r. Chreszczatyk i Lipki nadal składały się z klasztornych gruntów ornych; ze Starego Kijowa do Podola była jeszcze droga wzdłuż Borichev Vzvoz; w kościele Narodzenia Pańskiego było ono niewielkie, do 75 sadzy. długość wzdłuż Dniepru, pomiędzy lądem Podolem a przylądkiem obecnej szosy nasypowej; Podil oddzielał się od Obolonia strumieniem, mającym od 10 do 16 sadzy. szerokości geograficznej, która z Kożemyaka, z cerkwi Podwyższenia Krzyża, prowadzona była przez plac obecnego Żytnego Bazaru w pobliżu Szczekowicy, a następnie w pobliżu mostu Jurkowickiego wzdłuż Obolonia, od północnej strony Podola, za dużym przesunięciem aż do rowu uchodzącego do Dniepru, dzielącego obecnie Podol na części Podolską i Płoską. Dla miasta Kijowa i 10. dzielnicy szlaków komunikacyjnych pierwszorzędne znaczenie może mieć Alan Kijowski z 1745 roku z pomiarami toru wodnego Dniepru w pobliżu Podola. Z tego samego planu w. „ale że od cerkwi Iljinskiej do ujścia Poczainy do Dniepru, w pobliżu prawego brzegu było aż 31 młynów podłączonych do promów, a nurt Dniepru miał tu od 80 do 90 sążni. na minutę. Aby uchronić Podol przed naporem prądu Dniepru, po 1745 roku wykopano kontynent oddzielający Dniepr od rzeki. Przez długi czas tratwy wciąż miały trudności z przedostaniem się do Obolonia, gdzie koła młynów szybko pracowały.
Porównanie dwóch planów z 1706 i 1745 roku wskazuje na szybką zmianę miasta i jego szlaków łączących w krótkim czasie. Plan z 1745 roku przedstawia wały i bramy, których śladów już nie ma.
Podsumowując, członek V.B. Antonowicz przeczytał swoją notatkę na temat lokalizacji starożytnego Zvenigorodu. Na podstawie kroniki i własnych obserwacji topograficznych recenzent uważa, że starożytny Zvenigorod znajdował się 15 wiorst od Kijowa, niedaleko Kurganu Perepetowa, gdzie obecnie widoczne są pozostałości starożytnej osady. G. Antonowiczowi sprzeciwił się Ksiądz. P. G. Lebiedintsewa, który nie pozwala, aby starożytna ścieżka z Kijowa do Wasilewa, prowadząca przez Zwienigorod, mogła biec w kierunku miejsca wskazanego przez desygnata, ponieważ jest ona przekopana wąwozami
27) SPOTKANIACH HISTORYCZNEGO TOWARZYSTWA POCATO CHRNICKER NESTOR
i nie można było wybrać niewygodnego terenu na ścieżkę do Wasilewa, gdzie było bardziej bezpośrednio, łatwiej i wygodniej iść, bez skręcania do wyznaczonej osady.
Na tym samym spotkaniu wysłuchali raportu z debs. członek ks. P. G. Lebiedicew pozdrowienia dla Towarzystwa Nestora, kronikarza od członka komisji archeologicznej w Petersburgu, Pawła Iwanowicza Sawwajtowa, gdy przesłał w prezencie Towarzystwu niedawno wydaną książkę: „Podróż nowogrodzkiego arcybiskupa Antoniego do Konstantynopola pod koniec X w. Zdecydowany: podziękować czcigodnemu naukowcowi w imieniu towarzystwa za powitanie i kopię jego dzieł. Wysłuchaliśmy propozycji nauczyciela I gimnazjum kijowskiego P. S. Iwajczenki: czy Towarzystwo zechciałoby przyjąć od niego w prezencie książkę: Ziaiiii \i goki 1588. Zgodnie z recenzją V.B. Antonowicza postanowiono: przyjąć książkę z wdzięcznością i powiadomić o tym pana Iwaszczenkę to.
Na posiedzeniu Towarzystwa w dniu 29 kwietnia art. członek F. Ya. Fortinsky sporządził relację z wypraw Bolesława Polskiego w Kijowie według kroniki Thietmara. Recenzent przeczytał i krytycznie przeanalizował kilka fragmentów Thietmara, które omawiają stosunek Bolesława do Rusi. Wynikiem krytycznej analizy był wniosek, że Thietmar, choć był pisarzem nowoczesnym, kochającym dokładność, to jednak w swojej opowieści o stosunkach Bolesława z Rusią kierował się przesadnymi i nieprawdziwymi pogłoskami, w związku z czym przekazywał mylące i nieuczciwe wieści. To są pap. jego wieści o czasie ślubu Światopełka, o charakterze Włodzimierza i jego stosunkach z Grekami, o bogactwie i ogromie Kijowa itp.
D. członek I.P. Chruszczow przeczytał wiadomość o pomnikach gloryfikujących bitwę pod Kulikowem (patrz sekcja artykuły).