bracia z klasztoru Mezhigorsk zostali przesiedleni do klasztoru Spaso-Nivolaevsky. u ujścia rzeki Inguli. Nie widać tego w archiwach synodalnych. I jedyne, co widać w archiwum, to to, że w 1786 r. do Ławry Kijowsko-Peczerskiej przybyło 17 pełnoetatowych mnichów ze zniesionego międzymiastowego klasztoru (7 hieromonów, 2 hieromonitek, 8 mnichów, w tym dwóch subdiakonów). Według oświadczenia Ławry z drugiej połowy 1788 r. W Ławrze zaczęło mieszkać tylko dziesięciu mieszkańców Mezhigorska: hieromoni: Karp 60 lat, Dorimedont 50 lat, hierodeakonowie: Gury 50 lat, Arkady 40 lat. mnisi: Elizeusz 35 lat, Herman 35 lat, Eutymiusz 72 lata, Tadeusz 70 lat, Teodulus 45 lat, Gleb 38 lat. Wszyscy mają następujące zaświadczenia: „Od chwili powołania do Ławry nie zauważono wobec nich żadnych złych uczynków”.
Pozostaje powiedzieć kilka słów o koloniach klasztoru Mezhigorsky - o przydzielonych mu klasztorach i zagrodach. Były cztery takie kolonie: 1) klasztor Samara w guberni jekaterynosławskiej, w obwodzie nowomoskowskim, 2) w *Kijowie-Podolu, zespół klasztorny z kościołem św. Weliwomucha. Pantelejmona, 3) w pobliżu granicy z Polską na wyspie Demidovsky, nowy kościół pod wezwaniem Narodzenia Najświętszej Marii Panny, 4) w pobliżu miasta Perejasław, wieś klasztorna Demyantsy z dziedzińcem klasztornym i starym kościołem pod wezwaniem św. Borysa n Gleba.
Samara Ermitaż-Klasztor Mikołaja, z powodu którego lud Mezhigorska dziesięć lat temu tak zaciekle walczył z łukiem. Evgeniy, nie uniknął losu włączenia go do wydziału swojej eparchii. Klasztor pozostał jednak przy państwie, a jego rozległy majątek prawdopodobnie przeszedł w ręce departamentu świeckiego. Być może część mieszkańców Mezhigorska przeniosła się do klasztoru w Samarze, bo kiedy klasztor Mezhigorsk został zniesiony w Samarze - według raportu Archima. Amphilochia – zakonników było 12, a według zestawienia z 1 stycznia 1789 roku widzimy, że jest ich już na liście 24 (7 księży, 4 księży, 13 mnichów: 2 z nich to księża, służący we Flocie Czarnomorskiej).
Jeśli chodzi o pozostałe kolonie klasztoru Kijów-Mezhigorsk, to oczywiście 12. punkt dekretu cesarzowej z 10 kwietnia został potraktowany dokładnie z mocą. 1786 (o przekształceniu pustyni w kościoły parafialne).
Eseje z historii diecezji Newskiej do KhGSH BYŁY GOŁE.
X.
[fragment nieczytelny w skanie pierwodruku]
Dekretem cesarzowej Katarzyny II z 10 kwietnia 1786 r. nakazano między innymi: „Katedra kijowska Klasztor św. Zofii ma zostać przemianowana na kijowską katedrę św. Zofii, mianować w niej arcykapłana oraz innych księży i duchownych z pensją równą moskiewskiej katedrze Archanioła”.
Wykonując to najwyższe polecenie, metropolita Samuel ustalił nowy skład osób służących pod św. Zofią, o czym poinformował synod podczas raportu z 2 września tego samego 1786 roku.
Oświadczenie o dokładnym przydzieleniu duchownych i duchownych do kijowskiej Zofii Sobor.
Arcykapłan: przeniesiony z cerkwi katedralnej kijowsko-podolskiej przez archiprezbitera Jana Lewandę; klucznik: kijowsko-podolski kościół Pritisvo-Nicholas, który pozostał przy sztabie, podczas analizy duchownych i duchownych, ks. Pawła Olszewskiego. Ponadto mianowano trzech księży, jednego protodiakona, dwóch diakonów oraz 18 duchownych i sług kościelnych.
Kijowskiej katedrze św. Zofii przeznaczono 2058 rubli rocznie na utrzymanie swoich szeregów. Poza tym za dziesięciu dzwonników po 12 rubli rocznie.
XI.
Kandydaci na metropolię kijowską w 17% roku 8).
5 stycznia 1796 roku zmarł Samuil Mislavsky, metropolita kijowski. Na jego miejsce św. Synod z 20 marca tego samego roku przedstawił cesarzowej trzech kandydatów: Warłaama Pietrowa, arch. Tobolsk, Hierotheus Malitsky, E. Chernigov i Feoktist Mochulsky, E. Belograd z załączonym następującym oświadczeniem.
Arcybiskup tobolski Varlaam studiował na Akademii Kijowskiej
*) Z archiwum Świętego Synodu z 1786 r. nr 52. *) Rzeczywistość archiwum Świętego Synodu. Sprawa 1796 nr 126.
[fragment nieczytelny w skanie pierwodruku]
języka łacińskiego i nauk tam nauczanych, słuchając filozofii i teologii. Po tonsurze mnicha w 750 r. w Ławrze Kijowsko-Peczerskiej, kształcił się tam i w szkolnym klasztorze braterskim w wygłaszaniu kazań, w 762 r. awansowany na opata i był opatem w różnych klasztorach, wreszcie diecezji twerskiej w II klasie. Archimandryta Noworżskiego. W 768 r. najwyższym dekretem został konsekrowany na biskupa tobolskiego, a 6 listopada 792 r. tym samym najwyższym dekretem otrzymał konsekrację na arcybiskupa. Ma 66 lat.