ciosów, zdarzały się przypadki nadzwyczajne, gdy liczba ciosów wzrosła do 12 000. Pierwotnie kara ta była przypisana wojsku. Ale potem rozszerzono go na skazanych na wygnaniu i osadników na wygnaniu. Od tej kary nie były zwolnione także osoby z wydziału cywilnego. W XV tomie Świętych Praw, wyd. W 1857 r. istniało około 40 kategorii osób i spraw, które były rozpatrywane przez sąd wojskowy i wobec których stosowano karę szpicrutensami. Ponadto wystarczyło wydać specjalną ustawę, aby poddać określoną kategorię przestępstw i osób lub określony obszar wpływowi spitzrutensów. Uważamy, że rozgn też dał pewien procent kar. Tym samym, pomimo pozornego zniesienia kary śmierci, do niedawna istniała ona w naszym kraju w formie kary, że tak powiem, zamaskowanej. Ludzie są skłonni patrzeć na sprawę ze względu na nazwiska: niewątpliwie niewielu rozumiało stan sprawy. Opinia publiczna w Rosji i Europie szczerze myliła się co do tego, że w naszym kraju nie istnieje kara śmierci za zwykłe przestępstwa.
Obecnie panujący ustawodawca położył kres tej ukrytej karze śmierci lub prawie położył jej kres. W 1863 r. Zniesiono bicze i szpicruteny dla żołnierzy i obywateli. Bicze są zarezerwowane do czasu konwersji tylko dla skazanych na wygnaniu i osadników na wygnaniu. Jednakże w naszej sferze legislacyjnej rozumieno znaczenie szpicrutenów i kotów jako kar w pewnym stopniu zastępujących karę śmierci. Dowodem na to jest fakt, że wraz z niszczeniem spitzrutenów i koszy otworzyła się możliwość szerszego stosowania zwykłej, jawnej kary śmierci. Ustawa z 17 kwietnia 1863 r., która zniosła szpicruteny i koty w armii i marynarce wojennej, stanowi: „Wprowadzając takie środki łagodzące w zwykłych przypadkach, nakazano, aby winni poważnych naruszeń dyscypliny lub bezpieczeństwa publicznego, wymagających surowszej i natychmiastowej kary, byli w czasie pokoju poddani procesowi zgodnie z prawem polowym wojskowym”. Zgodnie z przepisami wojskowymi lub wydanymi na czas wojny, oprócz przestępstw o charakterze czysto państwowym i czysto wojskowym, karze śmierci podlegają następujące przestępstwa powszechne: 1) rozbój; 2) podpalenia i zniszczenia lasów oraz zbiorów; 3) zabij-
NIEKTÓRE CECHY Z HISTORII PRZYsięGI ŚMIERCI W ROSJI.
etvo; 4) atakowanie bronią bezbronnych mieszkańców; 5) przemoc wobec kobiet.
Zgodnie ze znaczeniem powyższych słów zaostrzenie ustawy z 17 kwietnia 1863 r. powinno dotyczyć wyłącznie armii w marynarce wojennej, czyli od 1863 r. w czasie pokoju z zakresu prawa karnego polowego mogli być sądzeni tylko żołnierze i marynarze. Jednak nasza praktyka rozszerzyła znaczenie tego prawa, rozciągając je na osoby pracujące w wydziale cywilnym. Pierwszą osobą skazaną i straconą zgodnie z prawem był szeregowiec Gudzevich, który w 1864 roku zabił dwóch strażników przy kaplicy w domu Piotra Wielkiego i ukradł tam pieniądze. Pod tym prawem został objęty woźnica Nikiforow, którego w 1867 roku powieszono w Kijowie za zamordowanie Sochańskiego. W 1865 roku musiałem bronić kościelnego Szczerbatowa, który na podstawie prawa polowego został postawiony przed sądem za zadanie lekkiej rany podoficerowi kompanii więziennej, gdzie został aresztowany za fałszywe podanie nazwiska. Zgodnie z tym samym prawem od 1863 r. w wielu miejscach Rosji wydano dość dużo wyroków śmierci na winnych morderstwa, podpalenia i rabunku. Należy zaznaczyć, że w miejscach, gdzie wprowadzono nowe sądy, od czasu ich wprowadzenia nie było przykładów sądzenia na podstawie tego prawa, czyli według prawa terenowego, a co za tym idzie stosowania kary śmierci, z wyjątkiem przypadków ogłoszenia na danym obszarze stanu wojennego.
Ten krótki szkic kary śmierci w Rosji stanowi wyciąg z bardziej szczegółowej pracy na ten temat, która zostanie opublikowana w odpowiednim czasie.
Znaleziska i wykopaliska archeologiczne w Kijowie i obwodzie kijowskim w w ciągu trzech lat.
Czytanie V. B. Antonowicza.