Nie będę mówił o podejmowanych w latach 1813, 1824 i 1845 próbach przywrócenia zwyczajnych, normalnych rodzajów kary śmierci za pospolite przestępstwa. W 1824 r. odważny admirał Mordwinow, którego biografia została niedawno opublikowana przez przewodniczącego naszego stowarzyszenia, powiedział: „Ani rok ani godzina nie ukryje się przed historią, kiedy w Rosji przywrócono karę śmierci. Nie daj Boże, aby cesarz Aleksander I, który złagodził okrucieństwo kary zniesieniem tortur, bezlitośnie zaznaczał także słowa w wyrokach”. który w roku 1817 wydał swą wolę zniesienia kary bicza i nałożenia lwa” – który zniósł, powiedzmy we własnym imieniu, łzawienie nozdrzy, „aby taki władca przed tak szczerymi ludźmi w swoim statucie karnym mógł zdawać się przywracać karę śmierci, choć w powszechnej opinii została ona zniesiona, a nawet uznana za zakazaną.
Ta opinia Mordwinowa wywarła, choć nie na długo, wpływ na nasze ustawodawstwo krajowe w zakresie legislacyjnego stosowania kary śmierci. W drugim wydaniu Kodeksu Praw z 1832 r. karę śmierci, zdaniem admirała Mordwinowa, utrzymano w następującej formie: 1) Za przestępstwa przeciwko dwóm pierwszym punktom, czyli za zamach na osobę suwerennego cesarza i członków rodziny cesarskiej, a także za bunt i zdradę stanu, tylko w przypadku, gdy przestępstwa te, ze względu na swoją szczególną wagę, zostaną poddane pod rozpatrzenie najwyższemu sądowi karnemu. Za te przestępstwa zwykłe sądy mogły nałożyć jedynie ciężką pracę.
NIEKTÓRE CECHY Z HISTORII WYKONYWANIA ALKOHOLU W ROSJI. 239.
2) za naruszenie przepisów dotyczących kwarantanny, ale także wyłącznie na podstawie wyroku sądu wojskowego, 3) za zbrodnie wojenne popełnione w czasie kampanii. Zatem kara śmierci w kodeksie prawa została przewidziana nie w formie absolutnej, ale w formie alternatywnej, albo ona, albo inna, łagodniejsza kara.
Kiedy w 1845 roku opublikowano Kodeks kar, dokonano odstępstwa od tych tradycji historycznych. Kara śmierci nie jest karą alternatywną, ale jedyną i jest przewidziana za następujące przestępstwa: 1) za zło przeciwko życiu, zdrowiu, honorowi, wolności, władzy, nietykalności osoby suwerennego cesarza lub członków rodziny cesarskiej; 2) za bunt przeciwko suwerenowi i państwu; 3) za różnego rodzaju zdradę stanu; 4) za usiłowanie, przygotowanie, współudział na odległość, niezgłoszenie zamiaru i popełnienia tych przestępstw; 5) za najcięższe rodzaje przestępstw kwarantannowych. Wreszcie w Kodeksie Regulaminu wojskowego kara śmierci jest zastrzeżona dla wielu zbrodni popełnionych w czasie wojny lub w miejscach ogłoszonych stanem wojennym, o czym będziemy mówić poniżej.
Mógłby to być koniec historycznego szkicu kary śmierci w Rosji, gdybyśmy nie musieli rozważyć kwestii, która zajmowała uwagę głębszych umysłów XVIII wieku, do której zaliczamy księcia Szczerbatowa, któremu bardzo ufamy w prawdziwość, kwestii, czy dekrety cesarzowej Elżbiety można uznać za takie pomniki legislacyjne, które rzeczywiście zniosły wszelkie rodzaje kary śmierci. egzekucje za pospolite przestępstwa?
W swoich rozważaniach na temat kary śmierci (Czytania Moskiewskiego Towarzystwa Historii i Starożytności, 1860, księga 1) książę Szczerbatow pisze: „Inni mordercy skazani są na bicie batem w różnych miejscach miasta, czasem bez pędzla, aż do śmierci, a czasem za pomocą muśnięcia, od trzystu ciosów i więcej, ale wszystko w takiej liczbie, że nieszczęsna kobieta niemal naturalnie nie byłaby w stanie znieść tej kary bez śmierci. Jednak tacy skazani nie są chronieni, tak że są skazani na śmierć, winni są zabierani z pewnymi rytuałami do różnych części miasta i wszędzie ta bolesna kara się odnawia. Niektórzy z nich w najcięższych cierpieniach niż ścięcie, szubienica lub sam pięcioraczek, inni umierają, znosząc całe to okrucieństwo.
A. E. Kistyakovsky,
ci, którzy są niewrażliwi, są zabierani do więzienia i tam umierają, a wreszcie są tacy, którzy są tak mocnej budowy, że nie umierają i nie wracają do zdrowia”.