') O losach regionu Ważsko-Dwińskiego, Etnograficzne. kolekcja, iad. geograf. Generał V, dyr. 1.
W liście Micha wspomniano o współwłasności Vagoyi, Charandy, Totmy i Reshmy przez D. Shuisky'ego i Skopina. Saltykowa do Sapegi, w którym podaje, że w dobrych czasach dawali dochód w wysokości 9 000 rubli. („kiedy były karczmy i tamga”), a w niespokojnych czasach zaledwie 3000 rubli. Ale Saltykov mówi to na swoją obronę; inni liczyli dochody z nich, oprócz zapasów zboża, na ponad 60 000 rubli (Ak. istor. II, 864). II Według Fletchera Waga przyniosła Borysowi Godunowowi 32 000 rubli.. a według Gorseya 35 000 rubli rocznego dochodu.
V. S. IKONNIKOV,
Vali, że Iv. Szeremietiew nie prosił czynem, żeby byli z wew. Suleszewa, a ich honor nie jest gorszy niż Szeremietiew, który hańbi ich swoimi prośbami. Suleszew ze swojej strony stwierdził, że „nie tylko Buturlina czy Szeremietiew, ale przynajmniej kto jest lepszy, ale miłosierdzie władcy i moja ojczyzna mogą być ze mną bez słów. Car Wasilij rozwiódł się z księciem Piotrem Urusowem (zrównał go) z bojarem, księciem Michiem. Was. Skopin-Szujski, a nasi rodzice na Krymie są znacznie bardziej uczciwi. Urusowowie, a zatem, proszę pana, Iwan Szeremietiew nie musieli uderz mnie swoim niewolnikiem w ojczyźnie.” Szeremietiew sprzeciwił się, twierdząc, że „książę II Urusow i książę Jurij Suleszew to klany krymskie w państwie moskiewskim, ich ojczyzna jest nieznana, a kto jest mniej więcej od kogo w jego suwerennej woli, chce, żeby władca uczynił cudzoziemców uczciwymi i wielkimi, ale władca to zrobi, a do tej pory z księciem Jurijem nie było u niego ani mili”. Po wysłuchaniu tych próśb car nakazał oznajmić Szeremietiewowi, że może przebywać z Suleszewem „ze względu na jego obcość”. Na innej liście tej opowieści jest to wyrażone jeszcze wyraźniej: „Książę Jurij Enszyn jest większy od Iwana Szeremietiewa i władca nakazał mu zarezerwować coś w randze” (stopnie pałacowe, I, 109–113).
Tak więc sprawa Urusowa ze Skopinem-Szuskim posłużyła jako przykład w decyzji innego dziadka, z tą jednak różnicą, że w pierwszym przypadku znaczenie Skopina nie zostało umniejszane przez „obcość” jego przeciwnika.
W wieku 21 lat Skopan ożenił się, za zgodą cara, Aleksandry Wasiliewnej Gołowiny”); ale nie mieszkał z nią nawet przez trzy miesiące, kiedy musiał wyjechać, aby zawrzeć sojusz ze szwedzkim Karolem IX w obronie Rosji (legenda o Skopinie w Izberi. Popova, 381). Było to w roku 1608. Ówczesne prawa parafialne
Ojciec Aleksandry Wasiliewnej, Wasilij Pietrowicz Gołowin, był skarbnikiem Dchitriego Pretendenta i cara Szuiskego w randze okolniczy, a w 1609 r. został podniesiony do rangi bojara (Wykaz służby w starożytnej Rosji. Vivl. XX, 76, 80,.83). W notatce pamiątkowej przechowywanej przez nieznanego Polaka w Moskwie jest on wymieniony w gronie „przyjaciół” Szuiskego (Wspomnienia z XVII wieku, wyd. Muchanow, 263-264). Zmarł 12 stycznia. 1612, po przyjęciu monastycyzmu (Dołgorukow,.!!!, 106).
KSIĄŻĘ MICHAJŁ WASILIWICZ SKOPIN-SZUISKY.
▪ stosunki z carem były wystarczającym powodem do przyznania Skopinowi poczesnego miejsca w oficjalnej hierarchii. Ale sam czas też był na jego korzyść - niespokojna era w państwie moskiewskim i wiadomo, jak w oczach współczesnych rozwijają się wydarzenia w obliczu ogólnego niebezpieczeństwa i jak często pierwszy sukces wśród długiej serii niepowodzeń staje się szczęściem człowieka, jeśli udało mu się ruszyć do przodu w trudnym czasie ogólnych oczekiwań i rozczarowań, które nagle po nich następują. Miało to miejsce w niniejszej sprawie Skopin. O ile główni dowódcy ponosili porażki, o tyle młody Skopin z początku wychodził z sukcesem, a potem nie zaznał przynajmniej takich niepowodzeń, które sprawiają, że zapomina się o wcześniejszych sukcesach.