aby od dziesiątka tysięcy wyprawowali jednego pieszego postanawiamy, około czego aby urzędy wszelakie miejskie fideliter dozór czynili onych obligujemy. Więc mieszczanie i Żydzi, którzy arendami bawią i majętności trzymają aby od dziesiątka tysięcy także pieszego jednego wyprawowali. A że się i takie wsi trafiają, kędy łanów nie masz, ale sami zagrodnicy possident wieś i pobory płacą, tedy z takowych wsi taż wyprawa iść powinna, biorąc proporcyę z płacenia poborów, rachując złoty za łan jeden; toż się ma rozumieć kędy ex aratris albo non specificatis pobory dają. W tych zaś wsiach, gdzie są łany, od samych tylko łanów bez zagrodników ta wyprawa iść ma. Którzy też IchMć pp. obywatele w różnych ziemiach województwa naszego swoje posesye mają, tedy wolno będzie każdemu w jednej ziemi, byle tylko do sejmiku naszego należącej, respektem tych to dóbr w różnych powiatach leżących tęż wyprawę uczynić. 4. Jeżeliby zaś hajduk który uszedł a wrócił się do pana swego bez atestacyej rotmistrzowskiej, tedy takowego pan zaraz do grodu ad supplicium powinien będzie oddać a inszego na jego miejsce wyprawić. A żeby pp. rotmistrze na potrzeby et insigma sumpt mieli, każdy hajduk ma z sobą zł. dziesięć przynieść, które p. rotmistrowi cedent. 5. Za rotmistrzów do tejże piechoty użyliśmy w ziemie lwowskiej IMci p. Jakuba Orzechowskiego wojskiego lubeckiego w ziemi przemyskiej, IMci p. Piecze wskiego, IMć p. Parola i IMć p. Podolskiego; w sanockiej IMci p. Dzięciołowskiego. Więc dla lepszego porządku, aby ta piechota ziem wszystkich w jednym pułku i direkcyej była, za starszego i pułkownika IMć p. Orzechowskiego jako i pierwszego rotmistrza postanawiamy, dając IMci władzę takową jako pułkownikowi należy. Którzy to IchMć przez nas obrani nie wątpimy, że i sami z swej ochoty i zacności ale nie mniej ex amore in patriam tak sobie na tych funkcyach postąpią, jakoby i sami i sobie i województwu naszemu na sławę dobrą zarobili i podziękowanie od nas odnieśli, więc że sufficienter prowizyi więcej się u nas na potem aby nie upominali. 6. A żeby ta ekspedycya tern skuteczniejsza była i ze wszystkich tak łanów, dóbr, domów i sum pieniężnych stanęła, non obstantibus ullis libertatibus et rescriptis, jeśliby jakie i komu były dane, paenas de expeditione bellica zakładamy, o co jako każdemu czynić wolno in quocumque foro, tak dla ostrzejszego paenarum poparcia na sejmiku relacyej instygatorów przysięgłych obrać sobie mamy. 7. Tego jednak laudum teraźniejszego aukcyę immutacyą abo na przyszłym sejmiku relacyjnym, jeżeliby ex sancito wszystkiej rzptej tego potrzeba było, sobie zachowujem. A teraz ex nunc aby wszelka do tej wyprawy gotowość w domach była postanawiamy i tę uchwałę naszą zgodnie namówioną aby wszyscy obwieszczeni byli, do wszystkich grodów ziem naszych podać IMci p. marszałkowi naszemu zaleciliśmy. Działo się w Wiśni dnia dwudziestego ósmego kwietnia roku tysiąc sześćsetnego pięćdziesiątego piątego. Jan Wojakowski łowczy chełmski marszałek sejmiku ziem ruskich.
Castr. Prem. Bel. 382 p. 1218—1221; Castr. San. Bel. 168 p. 841—845; Fasc. Cop. Castr. Trem. 19 p. 757—760.
Wiśnia, 28. kwietnia 1655. Laudum wiszeńskiego sejmiku o czopowem sanockiem.
1. My rady dygnitarze urzędnicy i wszystko województwa ruskiego ziemie lwowskiej, przemyskiej i sanockiej rycerstwo, zjechawszy się na sejmik do Wiśnie województwu naszemu pro die 28 Aprilis przez J. kr. Mć złożony, wiadomo czynimy. Ponieważ czopowe ziemie sanockiej przez rok prawie dla defektu administratora lubo arendarza wakuje, tedy teraz taż ziemia sanocka puszcza to czopowe przez arendę IMci p. Hieronimowi z Orzechowice Orzechowskiemu sędziemu ziemie sanockiej do lat dwu, to jest cursus tej arendy jako i czopowego ma się poczynać a die duodecima Iulii in anno millesimo sexcentesimo quinquagesimo quinto a kończyć się ma in anno