■bez przeszkody etc. A kto powiezie sukno do Bystrzycy i w ogóle do Węgier, płaci w Suczawie po trzy grosze od grzywny, i w Baui po półtora i w Mołdawicy po półtora grosza od grzywny etc. A na przewozach płaci się od wozów, czy to niemieckich, czy to ormiańskich, po cztery grosze od każdego; yle tylko wtedy, jeżeli je przewożą za pomocą, promu '^). Gdy atoli stanie lód na rzece, lub przejechać można w bród, to wtedy nie daje się na przewozach ani grosza etc. A oprócz tego pozwoliliśmy Lwowianom, by obyczajem kupieckim utrzymywali sobie własny dom w Suczawie z tem atoli zastrzeżeniem, by w domu tym nie zakładali ani wyszynku, ani jatek, ani też browaru. Gdyby wszakże ten, co będzie zawiadywać domem onym, zechciał mimo to utrzymywać wymienione powyż rzeczy, to niechaj układa się o nie z miastem. A uczyniliśmy to przedewszystkiem dla kupców lwowskich, jako dla poddanych hospodara naszego i króla polskiego, tudzież dla kupców z całej ruskiej ziemi i podolskiej. A wszystko to, co wyszczególniliśmy powyżej, ślubujemy dochować im wiecznie i dopełnić bez wszelkiego podstępu i chytrości na wieki wieczne, my i następcy nasi, i nie naruszyć tego nigdy, przy naszej czci i wierze, według św. chrześciańskiego obyczaju. A świadkami tego byli: nasz metropolita i rada królewska, panowie Chałecki i Bagowski, co w tym czasie byli u nas w poselstwie od naszego pana i króla, i nasi panowie i rada mołdawska, a mianowicie: pan Duma Brajewicz, pan Stanczuł, pan Włajkuł, pan Gojan dworqik, pan Czetko Szczybor, pan Koste Danowicz, pan Tomasz Kinde, pan Mik Kral, pan Piotr Ponicz, pan Alb, pan Łazia, pan Izajasz Niemiecki, pan Domokusz, pan Koźmica, pan Buchta, pan Fetion, pan Sakisz spatar-'*), pan Juga wistyarnik '^), pan Kraśnisz postelnik, pan Tador czasznik, pan Zbijara stolnik, pan Jan komis '*), i następnie panowie mieszczanie i radcy lwowscy, co tymi czasy przebywali u nas i sprawę tę umawiali z nami, na imię: pan Ivllment, pan Michał, pan Piotr i pan Nimant, pisarz miejski. A na tem większe potwierdzenie tego wszystkiego, co wypisano powyżej, rozkazaliśmy naszemu wiernemu panu logotecie '''^) Dobrułowi wystawić list ten i pieczęć naszą przywiesić do niego. Pisał zaś Szczefuł w Suczawie, w lecie 6968 miesiąca lipca 3 dnia.
') Książe mołdawski Szczepan, z przydomkiem Wielki (Stefan cel Marę), panował według Latopisów ziemi mołdawskiej, t. I. 117—145 (porów, także Archiva istoric. Hażdeua t. III. 6 — 9) od 12 kwietnia 1457 do 2 lipca 1504 roku, a według Engla IV. 2.132, od roku 1458 do 1504.
^) Rzecz zastanowienia godna, że książę Szczepan, przywi-acając myto w Tyginie, nie zniósł w ślad za tem, jakby należało spodziewać się tego, myta, ustanowionego w Łopusznie.
^) Boifprapc ahbokckih — słowo Boyprapii, także Bp-krapii, pochodzi oczywiście od niem. Biirger (Burg) i znaczy tyle, co mieszczanin; na Multanach, a następnie w Mołdawii (Ob. Mirona Kostyna 1. c. pag. 274), używano go wszakże i w znaczeniu łacińskiego scabinus (ławnik), pisano je atoli i wymawiano w tym ostatnim wypadku nie KO^prapTi, lecz npiirap^K iz pyrgar.
*) Hażdeu, w Archiva istor. II. 172, wydrukował mylnie oy rtM i dopuścił się w spnrządzonem przez siebie wydaniu (Archiva istoric. U. 171 — 176) nadto następujących jeszcze myłek; w wierszu 4. wydrukował a hct, aAHBO (to ostatnie powtarza się stale) zamiast ahct^k], a ahko; w 5. rAf >Kf zam. rji,t «[ii]; w 20. KapKari^ zam. Kap)faT8; w 22. pam[h^, iWHCH, kohkhhh; w. 23. i^HS-kcH zani. uheku; w 2J. KpaA\OY; w. 36. tot Kap-k (sic) zam. TOT['k] roKap-k; w. 90. a cy Koropt-u zam. a oy KOTopo<v\[-kJ; w. 94. a kto kohh hau KOSkiAH zam. a kto H.un-k noRECTii kohh HaH ko- EkiaH; w. 1S2. AHniue zam. aHiut; w. 125. aat koah HiHoyT[k] K0.3ki Tki nopo.\\OA\ zam. aat ko- AH i^HHa KoynHH zam. nHHa coi,'khh; w. 147. iRA HH /WH cai«H zam. aHH,v\m caiMu; w. 148. hha.uhopo hah A\aao zam. hah.mnopo hah iMaao; w. 154. c((t;pap zam. ceptupa; w. 174. poycKOH 0Ij-c(h 3(A\aH h iioackoh zam. poycKoń oyctH.^e.uah H noAoacKOH; w. 189. BHCTiaapHHK-k zam. BHCTHrapHHKf-k] i t. d. Brak wszelkiej interpunkcyi i opuszczenie tak zwanych tyteł nad literami, ozuaczającerai liczby, są także nie dodatnią, lecz ujemną, stroną wjdawnictwa. Wiersze 155—158 powinny być przestawione następującym porządkiem: 155, 157, 156, 158.