rpHKHOy Tpit rpOUJH. f \Oł,'T[k] KOyHHTH TaTapCKkIH TCRapT*, HAH 3a/W0pCKIH Oy Gw- HaU-k: HAH lllOAKOy, HCpCI^k), A IVHH ACki nAATHAH WT['k] rpHBHC>Y TpH rpOtllH <MklTO.
!l KCAH a whh
WT['k] TpHBHkl TpH rpOUJH; Ta aKkI TOBapTi ^0 AkBOKA, HA rC>AOBHO(MTv A\klT'k Oy GwHaB^fc WtM CKOTklHkl A rpClll[k] etC. fl KTO H^fTlk A© TATapCKOH
cTopoHki, wtCti] AKaHaAecAT[f] KaHTapH, 1(10 c-k Ra5KHT[k], ny GwMaE-k wąhhM po^kah ctpEEpa, oy McKOA\[k] Tp'krov A rpoujH, a oy AanoymHOAALT^] a rpoiuH, a oy KH,\OA\'kropOA'k poaCt*] poyKAA cfpfKpa. n KTO Hf 'IjncyuiMoy
MKITO KklAOrOpOACKOf CtC. fi Oy TirHHIE (aa RAAT-feTEk]), KAkK] Xt HCRepKA nAATHAH MklTO, Tfnfp[-k] HAłAWT-k HAATHTH CtC. fi A<> OyPOp-k H A^i KaCapaKTi H A® KeAHIO H a* ToypKOB['k]'^') ROAHO HiWk RkJBECTH COyKHA CtC. fi KTO HANETTi nOBfSTH COyKHO A* BkICTpHUH H A'2' OyrOpk, oy GwMAR-k Wl^-k] rpHBHkl TPH rpOUJH, oy BaHH WT['k] rpHRHki etc. fi na nEpcROBki
HEMEl^KkllCk, HAH WpiHf HCKWyW HO MtTkipH PpOtUH; AAt KOAH ^Y KPOaW, TOFAH ntpf- R03a HH rpoiua TOprOKCKHiM[k] WBklHa6-Mk Oy GoHaR-fc *, aAE oy TOA\[k] A<''"S JBkl KOpSAłS HE AEPJKAAH, AHH niTKH, aHH BpORapa. fi P'kHE)f['k]. fi TO ECAAkl OyMHHHAH POCHOA^PA HAUJErO, KOpOAA IIOACKOPO, pOyCKOH OyCEH 3E/UAH H nOA«'łCKOH. fi TO,Ukl, UlTO ECMO H<M['k] R'kMHO SASpiKATH H HOnOAHHTH — Ałkl H HAUJkl HAjWkcHklKkl, HHKOAH HEnOpoyUIEHO, HpH HAUJEH HTH H npV HaUJEH R'kp'k, nOAAOyr['k] ^Pt"-'
CTiAHCKoro npaRA. fi Ha to CB'kAKORE:
Xa<\(i|,KkiH H n.JH[hl B.iroucKKiH, 1(10 oy TO.H[h] Haccy kwaki c>y Kpoa^k, h Haiuii iiaNOKc h ĄaHOBHM[k]; naH-k ToiWk Khhac; Kij,MHc[k], Ił naKT* iiaHOKf Kp'krap( h c[-k] Ha.wH tctS p-ksk llH.waHTk,.\\iic[KkiH^ niicapk. fi Ha koaujee nc- TB(pżKEHił6 To.wS K'kc(a\ł>, Kkiuif iiHcaHHo.wS, B(a'kaii (c.Mki HauiE<uS K-kpHCiWS naHoy ĄcKpd\acKH. aoroAfToy, iihcath h
Z łaslji bożej, my Szczepan, wojewoda i hospodar ziemi mołdawskiej, czynimy jawnie tym listem ®) naszym wszystkim, ktokolwiek na ten list popatrzy etc, iż stanęli przed nami przyjaciele nasi, mieszczanie lwowscy, i przynieśli wielki przywilej, który maj;], od wuja naszego, ś. p Szczepana wojewody i od wszystkich przodków naszych, i prosili nas, abyśmy im ulżyli myta według tego, jak takowe ustanowione zostały dla nich w tym właśnie starym przywileju. I oto my, poradziwszy sig z naszymi pany i z naszą radą, pozostawiliśmy ich przy tem prawie i postanowili, by kupcy ich handlowali w ziemi naszej z taką samą jak dotychczas swobodą i wolnością, a myta, które płacić mają od towaru swego, by składali i nadal następującym obyczajem: Przedewszystkiem, gdy zaczniemy od miejsca, gdzie jest myto główne, obowiązani są kupcy lwowscy płacić na składzie w Suczawie od sukna, od każdej grzywny ouegoż, groszy po trzy. A od kramnych rzeczy, do których zaliczają sig rozmaite towary, jako to: litewskie płótno, krośnieńskie i niemieckie [dosłownie: mądre, czyli delikatnej, barchat 'j, sukno napoczęte, nogawice, chars '"), pokoczyny "j, cewki '-), szafran, czapki, płużne żelaza, kordy, miecze i tym podobne drobiazgi, co zaliczają się do kramu — od tego, od wszystkiego aby płacili na mycie w Serecie groszy po trzy od grzywny, A gdy zakupią towar tatarski lub zamorski w Suczawie, a mianowicie: jedwab, pieprz, kamchy, tebenki, kadzidła, kwas grecki, lub imbir, to wtedy aby płacili tamże [t. j. na głównem mycie w Suczawie] również groszy po trzy od grzywny. A gdy zakupią towar tatar.ski w innych miastach naszych, to wtedy płacą tam, gdzie go kupią, groszy po dwa od grzywny, a na głównem mycie w Suczawie, zawsze jeszcze groszy po trzy od grzywny, i mogą sprzedać towar, komu zechcą. A kto idzie do Lwowa, płaci na głównem mycie w Suczawie od sztuki bydlęcia jeden grosz, od dziesięciorga świń jeden grosz etc. A kto idzie do tatarskiej ziemi, płaci od dwunastu kantarów wagi w Suczawie jeden rubel srebra, w Jassach 30 groszy, w Łapusznem także 30 groszy, a w Białymgrodzie pół rubla srebra etc. Ktoby zaś nie szedł do Białogrodu, ten ażeby dał w Łapusznem myto białogrodzkie. A w Tyginie, jak płacili pierwej myto, tymże obyczajem winni są płacić je i teraz etc. A do Węgier, do Basarabów, do Kilii i do Turków wolno ira wywozić sukna