Potwierdzenie Zygmunta Augusta nastąpiło z oryginału Zygmunta I.: „exhibitae corara nofais per venerabilem Antonium Radołowskii wladicani Preniisliensem et Samboriensem literae pergameneae inferius scriptae divi Parentis nostri sigillo minori in cordula sericea appenso communitae", podczas gdy pierwotny przywilej Władysława Jagiełły już Zygmuntowi I. tylko w kopii przedłożony został. lvról Zygmunt I. bowiem wyraża si§ w potwierdzeniu sweni w następujący sposób o tem: „veniens ad praescntiam nostram reverendus pater Laurentius wladica Premisliensis deplorata ingenti calaraitate, quam ab igne in coudagratione ecclesiae aut sinagogae rittus eorum Rutenici in civitate nostra Premisliensi accepisse se exposuit, iu qua non res tantum et fortuuae tam suae quam ecclesiae, sed etiam ornamenta ecclesiastica atqae litterae et privilegia totaliter exustae sunt, quorum quidem exempla veraciter, ut ipse asserebat, ex originalibus literis sereiiissimi olim regis Wladislai avi nostri et ducis Leonis descripta coram uobis exliibuit et instanter peciit, ut tenores eorundem, praesertim vero Wladislai regis, literis nostris inseri atque aulhoritate nostra simul et decreto approbare et confirmare dignareraur. Cuius quidem exempli litterarum serenissimi Wladislai regis tenor talis erat":
Tutaj następuje powyżej oddrukowany przywilej, poczem te jeszcze słowa do obchodzącej nas kwestyi sig odnoszące:
„Post cuius quidem praeinserti exempli exhibitionem ipse wladica ad comproband.uii veritatem teuoris praeinserti literarum obtulit coram nobis literas nobilium districtus Premisliensis sub eorum sigillis, quibus testabantur, se vidłsse eiusmodi litteras originales et earum tenorem intellexisse, quod in huiusiuodi exempio ab ipsius odginali nihil est mutatum aut additum sit, fidem facere. Et insuper dictus wladica paratum se dicebat iure iurando confirmare velle unacum duobus poponibus praeinsertum exemplum veraciter descriptum esse ex literis originalibus per ignem consumptis. Nos itaque attendentes, quod nil aequae sit dignitati principe (sic) christiano, quam eos, qui vel per naufragium vel ignis voraginem aut hostium incursionem rerum et fortunarum suarum iacturam passi sunt et nedum res, sed etiam literas et privilegia bonorum imraobilium atque libertatuni fulcimenta amiserunt, ciementer sublevare litterasque praeinsertas earumque tenorem cum omnibus clausulis et condicionibus iu eis insertis, quatenus in earum usu et possessione wladicae Premislienses fuerunt, innovandas, approbaudas, ratificandas et confirmandas decrevimus, prout innoYamus, approbamus, ratificamus et confirmamus praesentium per teuorem, dando et concedendo praefato patri wladicae Praemisliensi bona omuia supra in tenore literarum descripta oppignorata de manibus tenutariorum et possessorum eorundem redimere et iuridice eliberare".
W obec takich okoliczności musimy się bliżej przypatrzeć autentyczności powyżej oddrukowanego przywileju, aby się przekonać, czy nie został on podrobiony lub interpolowany.
Aktykacya przywileju tego nie jest niezawodnie aktykacyą używaną w kancelaryi Władysława Jagiełły przy spisywaniu łacińskich dokumentów. Lecz dokument ten jest jak najniezawodniej tylko tłóniaczeniem i to bardzo nieosobliwem oryginalnego ruskiego textu i ztąd wynikają owe liczne usterki w aktykacyi i owe niezliczone niegramatyczne zwroty i językowe błędy. Taką łaciną urzędnicy kancelaryi króla Władysława nie pisali. Zresztą najniewątpliwiej przemawia zatem, że powyższy przywilej jest tylko tłómaczeniem, ta okoliczność, że tłómacz bezustannie nie tylko z konstrukcyi łacińskiej wypada, ale nawet wprost z języka łacińskiego, podajij,c całe zwroty w języku na pół ruskim, na pół polskim. Aktykacya zatem dokumentu tego jest aktykacyą ówczesnych ruskich a nie łacińskich dokumentów, pierwotnie liył on po rusku napisany a jaki nie wielce łaciny świadomy pisarz z kancelaryi władyki przemyskiego przetłómaczył go na język łaciński.