Cracouionsi, presentium ostensori, debiti sui ulterioribus terniinis solucionis, eo quod ad inscribenduui se iu libruu) consulareni dieto Beuesch racione aliorum creditorum sibi in pretorium tutus non pateret accessus, niisit ad preconsulem nostrum, ut cum aliąuibus consulibus cullegis uostris ad euin in claustrum conscendereut, quos et dictus Benesch eidem dicti Armeiii recognicioni petivit iuteresse. Cum vero preconsul noster cum duobus collegis nostris in claustrum veuirent, dictus Rostakis Armenus ad presentiam eorum venit, demum et uxor sua, pro cjua niiserat, leto rultu et spontauea eciara veuit. Sic ambo yidelicet dictus Armenus et uxor sua recognoverunt manu coniuncta et indivisa, se dieto Benesch teneri certum debitum, se obligantes pro ceteris per eos expressis terminis eiusdem debiti manu coniuncta facere solucionem et petiverant recognicionem eorum introduci in librum nostrum consularem, quam recognicionem secundum deposita dictorum preconsulis et duorum consulum nostrorum in librum nostrum consularem induci iussimus '}, prout eiusdem inscripcionis litera uostra, consulari sub sigillo nostro dieto Benesch data, lacius continetur. Tandem exacto termino uno vel pluribus dicte solucionis, Benesch venit in Leopolim et cum videret eundem Armenum a creditoribus iterum absentantem, citavit uxorem suam pro toto debito, eo quod manu coniuncta debitum recognovit. Armeni vero seniores veneruut cum ea petentes, eam iudicari iure Armenico per advocatum nostrum, quod eis concessura est. Cum vero advocatus noster scabiuis et Armeuis dictum ius locaret, misimus e medio nostrum duos collegas nostros consulares pro experiencia maioris iusticie. Quercia itaque per dictum Beuesch facta, quomodo ipsa cum marito suo sibi manu coniuncta debitum recognovit et solucionem pro certis exactis terminis non fecit, petiyit solucionem habere ab eadem iuxta coutenta dicte inscripcionis sue, cuius inscripcionis prefatam literam nostram coneularem produxit, ad quam proposicionem dicti Benesch uxor prefati Armeni non negavit se modo predicto inscripsisse, sed dicebat, id se fecisse conpulsa per maritum suum. Sic Armeni seniores invenire volebant sentenciam, cum dicit, se talem recognicionem seu inscripcionem fecisse per maritum suum compulsa, iuret propria manu. quod ita sit et sit libera ab inscripcione sua, quod advocatus noster cum aliis assessoribus pro sentencia decernere noluerunt, quia cuilibet paterę poterit, eam ad talem inscripcionem faciendam non fuisse compulsam, nam maritus suus in daustro ut detentus manens exitum liberum ad uxorem non habuit ad compellendam eam, sed ipsa liberę venit ad eum in claustrum, sed Yoluerunt, quod ipsa satisfaciat iuxta insripcionem suam actum, ne ipsi Armeni c(yiquererentur de gravamine, pro diffinicione eiusdem senteucie remisimus partes ad Serenitatem yestram, assignantes eis terminum ad felicem Serenitatis vestre in Regnum adventum, quem Armeni suscipere noluerunt, sed yoluerunt terminum habere ad Serenitatis vestre felicem adyentum in Leopolim, quem Benesch, ut hoc dampniiicatus, admittere noluit, sic ipsa Armena fideiussores non habens sedet us-
que ad Serenitatis vestre informacionem. Petiimis igitur Serenitatem vestram dictum Benescli circa inscripcioneni suam dignari conseryare, alias multe iuscripcioaes Armenorum in librum nostruni consularem ab antiąuis temporibus facte per talem, ut premittitur, excepcionem, infringerentur. Datum feria II. vigilie S. Nicolai 1474.
Acta Officii consularis. T. I. ex a. 1474 pag. 275. Nr. 683. ') Porównej dokument poprzedni nr. LXVIII.
LXX.
w Wojniczu i3. Marca 1475 r.
Jan Bohun z Dunos sędzia i Jan z Pielgrzymowłc podsędek ziemscy krakowscy poświadczają, że Jan z Bobowy sprzedał Mikołajowi Szrop z Jasiony za i5o grzywien wsie Bukowiec i Żebraczkę.