Jak autentyczny dokument rządowy dla stanowiska Komendanta Głównego Policji i generała Gewaldigera armii czynnej z przeniesieniem do korpusu żandarmerii, przez pierwsze 17 lat przewodniczącego Komisji Śledczej. Ponadto od 1833 do 1849 był komendantem policji warszawskiej, a w 1833 otrzymał Order Stanisława II klasy. z gwiazdą, generałem dywizji i 10 x. ase, 1835 majorat w królestwie 1500 rubli. ser. 1838 Order Stanisława I roku, 1841 Order Anny I klasy. pod koniec tego roku Senator Wydziałów Warszawskich i Radca Tajny, zachowując przy tym przewodnictwo Komisji Śledczej; rok później nagroda w wysokości 6 tysięcy rubli. ser. w tym samym czasie, a po 3 (w lutym 1843) na stanowisku Naczelnego Dyrektora Komisji Rządowej Królestwa Polskiego do Spraw Wewnętrznych i Duchowych, otrzymuje wówczas Włodzimierza II art., koronę Anny i Orła Białego. 17 czerwca 1850 zwolniony z munduru i emerytury w wysokości 6750 rubli. ser. według królestwa i udał się na emeryturę do obwodu połtawskiego we wsi Chivilchu w Lubeńskim Powodziu, a od 1856 do 1857 zimę spędzał z rodziną w Odessie, od września do 1857 do kwietnia mieszkał w Kijowie, gdzie zmarł; pochowany w Chivilcha, niedaleko zbudowanej przez niego świątyni. A. Byłem także pisarzem, publikowałem wiersze w ówczesnych gazetach i czasopismach, np. w „Rosyjskim Inwalidzie, Słowiańsku” (1831), artykuły o Mazepie, Bogdanie Chmielnickim, krytycznie analizowałem I część Opowieści pszczelarza Panko Rudy’ego pod tytułem: „Myśli małego Rosjanina”, wyd. specjalną książeczkę, prowadził notatki, z których niektóre fragmenty można znaleźć w księdze czwartej. „Odczyty w Imperial. Society Histor. and Ancient Ross. 1871, Dep. V, s. 41, także w 2 księdze „Archiwum Rosyjskiego” za 1873, s. 175-54. Ponadto opisał „Sprawy śledcze dotyczące emisariuszy polskich”; Część z nich została opublikowana w książce. 4. 1870 ww. „Czytań” oraz zebrał duży zbiór bardzo ciekawych, według opinii tych, którzy go widzieli, oraz różnych materiałów i pism, głównie związanych z Małą Rosją, bibliotekę i galerię sztuki: z nich gazety i biblioteka trafiły do jego najstarszego syna, Wł. A., a galeria do młodszego.
[fragment nieczytelny w skanie pierwodruku]
wiele małoruskich rodów szlacheckich, zwłaszcza z lewego brzegu Dniepru, i wielu Kozaków, których przodkowie figurują w tych „Rejestrach” albo jako szeregowi szlachcice, albo po prostu jako Kozacy, co w tym czasie dawało tym ostatnim takie same prawa jak szlachta; a wielu prostych ludzi (Pospolita) odnajdzie tu także swoich kozackich przodków, których potomkowie z biegiem czasu, na skutek różnych niesprzyjających im okoliczności, a często nawet na skutek zaniedbania swego prawa, później je utracili.
Ściśle wiąże się z tym również inna okoliczność, a mianowicie: patrząc na nazwiska rodowe, widzimy, że ogromna ich liczba kończy się na -ch (właściwie z pochodzenia obrzęk, raigoputisa potipa) i -skiy (pochodzące od miejscowości itp.). Nazwy te w przeważającej części należały do szlachty, szlachty pochodzenia rosyjskiego, a ponadto w przeważającej liczbie do Zadnieprowskiego (prawego brzegu), obecnych województw kijowskiego, wołyńskiego, kamieniecko-podolskiego i skromnie zamieszkującego lewy brzeg Dniepru. To pokazuje, że nie cała nasza staroruska szlachta była do tego czasu polska i katolicyzowana, ale ta, która została zdenacjonalizowana, chcąc nie chcąc, musiała działać razem z tymi, którzy powstali przeciwko ciemiężycielom, Lachom, aby dołączyć do pułków jako wojownicy i obrońcy swojego klanu, ziemi i religii. Mniejszą liczbę o tak szlacheckich przezwiskach w lewostronnych pułkach Dniepru tłumaczy się tym, że tutaj, w tej „Wiszniewieckiej” (tj. posiadłości książąt Wiszniewieckich), która w tym czasie obejmowała prawie całą lewicową Ukrainę Dniepru, z jej centrum, Lubnym (w rzeczywistości leżącym pośrodku), powstańcy straszliwie „celowali w swoich apostatów, eksterminując ich wszędzie śmiercią, co oczywiście powinno znacznie zmniejszyli ich liczbę. Co nie zostało „eksterminowane” (eksterminowane, zabite), to albo pospieszyło za Dniepr, z samym władcą Zadniepru?
VI.
PRZEDMOWA.