Naturalnie poprosiłem właściciela „Księg Kozackich”, aby pozwolił mi je lepiej poznać, co też otrzymałem. Następnie, dokładnie zapoznawszy się z ich zawartością, sporządziłem dla siebie całkiem sporo wyciągów, zapisując nazwiska wszystkich pułków i ich starszych oficerów oraz wiele innych. Później, po przejściu właściciela tego rękopisu na emeryturę, za każdym razem, gdy go widziałem podczas jego podróży przez Moskwę do Sankt Petersburga i z powrotem, namawiałem go, aby przekazał mi swój rękopis do publikacji w „Czytaniach Cesarskiego Towarzystwa Historii i Starożytności Rosyjskiej na Uniwersytecie Moskiewskim”, które wówczas otworzyłem, ponieważ jako sekretarz tego Towarzystwa otrzymałem od niego obietnicę zabrania mnie na przyszłą przeprawę przez Welokamenną; lecz czas mijał, a spełnienia nie było. Po jego śmierci, 4 lipca 1857 roku, otrzymałem to, o co prosiłem, od jego najstarszego syna, Włodzimierza Andriejewicza, za pośrednictwem
* A. Tak. urodził się w 1790 r., w 1806 r. został zwolniony z 2. Korpusu Kadetów w stopniu podporucznika artylerii, był obecny przy oblężeniu Izmaila, otrzymał złoty krzyż za sprawę Bazardżyckiego, brał udział w szturmie na Ruszczuka w 1810 r., był z generałem dywizji Isajewem w Serbii, w wojnie z Napoleonem, adiutantem szefa artylerii 2. Armii, za Adiutant Szefa 1 Armii brał udział w walkach pod Smoleńskiem (tu ranny w dolną część pleców), Małym Jarosłaszczem (ranny w prawą nogę) Krasnym, Dreznem i Lipskiem, za co został odznaczony 3 awansami na stopień, złotym mieczem i Orderem Włodzimierza 4 z łukiem oraz Anną II stopnia: Posie Pokoju Paryskiego w emeryturze podpułkownika w mundurze; pod koniec 1817 r. urzędnik do zadań specjalnych Kancelarii Specjalnej Ministerstwa Policji, wkrótce wbrew swojej woli hrabia Arakcheev został zaciągnięty do 1. Pułku Ułanów Bugów w stopniu majora, a dwa lata później ponownie awansowany na podpułkownika, a następnie mianowany starszym zastępcą Urzędu Geodezji Jekaterynosławskiej przy wyznaczaniu obwodów osady wojskowej Dywizji Ułanów Bugskich od właścicieli ziemskich Isheviy, za co dwa lata później otrzymał od Anny oceny diamentowe II stopnia i wstąpił do hrabiego Witta na oficera dyżurnego; po 5 latach wyróżnienie Polkoviik 8a; w 1832 był członkiem namiestnika królestwa Nola, w
PRZEDMOWA.
pod kierunkiem swojego kuzyna, obecnie profesora Uniwersytetu Moskiewskiego, Nikołaja Iljicza Storożenoka.
Wielu, patrząc na ten „Rejestr kozacki”, być może powie mi: czy nie byłoby lepiej wyciągnąć z nich jedynie to, co wydaje się godne wydobycia pod tym czy innym względem? Oczywiście można zadowolić się taką ekstrakcją; ale ja patrzę na „Rejestr” trochę inaczej. Wydawały mi się ważne dla narodu małoruskiego, zwłaszcza dla jego Kozaków, pod wieloma względami: