Eniaza Yaremy Wiszniewieckiego, który uciekł z księżniczką, jego synem (Michaiłem) i licznymi „wojskowymi gropiowami” (za pensję), nie licząc „dragonów i wybranych, którym podżegał do nieuzdrowionych przemówień swoich poddanych we wszystkich miastach” (niezliczona rzesza), jak zauważa współczesna „Kronika początku wojny Chmielnickiego” (patrz „Czytania” w Cesarskim Towarzystwie Historii i Starożytności Rosji” 1846, zebranie z 1 czerwca, rozdział II, s. 17), albo też, aby uniknąć nadużyć ze strony narodu polsko-litewskiego, „nie chciała się przywiązywać do tej armii kozackiej żadna znacząca (szlachetna) osoba, tylko muł, dla wyśmiania i nieznośnych kłopotów w biciu o żywność (napoje) i nadzwyczajną paszę oraz o te mule (zmuszane) do nękania aż do tego Kozaka”. Jaką niewyobrażalną gorycz wzbudzili ci, którzy byli na Ukrainie, można sądzić z tego, co mówi nam ten sam naoczny świadek, mówiący: „Gdzie była szlachta, służba zamkowa, Żydzi i urzędnicy meskii, tam mordowali wszystko, nie oszczędzając żon i ich dzieci, plądrowali majątki, palili kościoły, je porzucali, mordowali księży, dewastowali podwórza i zamki szlachty, zostawiając zachłannych. (ani jednej) całości. Rzadko w tej krwi zdarzało się, aby o tej godzinie nie zamoczył rąk i nie dokonał rabunku tego mienia. I w tej chwili była wielka trudność dla ludzi wszelkiego rodzaju, którzy mieli stać się znaczącymi.” Nie jest to zaskakujące, ponieważ tych „znaczących” na lewym Zadnieprze nie pozostało prawie wcale, o czym świadczą nasze „Rejestry Kozackie”, w których w porównaniu z przezwiskami w -ich i -skim, jakie im nadano na prawym Naddnieprzu, jest ich znacznie mniej: „wszystko to trzeba było albo odpłynąć, albo ustąpić”. z Ukrainy, albo wstając, cofnęli się.” Rzeczywiście, obecne małorosyjskie nazwiska dvordyjskie po tej stronie Dniepru to w większości nowe pochodzenie, Kozadkia, czyli których przodkami byli różni wodzowie kozaccy. * Oczywiście wyklucza to poprzednie skądkolwiek
PRZEDMOWA JOVIE.
VII
i z biegiem czasu omalorussified (Kochubeys, Galagans, Gamaliyas, Rigelmans, Miloradovichs, Dmitrashki-Raiches, Kapnists, Tomars, Malams, Martosi, Kryzhanovskys, Vantysh-Kamenskys, Zertis-Kamenskys, Orbelianskys, Montanaskys i inni pod nimi).
Jako autentyczny dokument pozwalający ustalić liczbę istniejących wówczas pułków, kim był ówczesny sierżant major itp. Małe kroniki rosyjskie przeczą sobie w tym zakresie. Teraz, dzięki „Rejestrom Kozaków”, wiemy na pewno obie te rzeczy w tym słynnym czasie; Mianowicie na samym początku „Rejestrów” czytamy:
Jego Miłość Pan Hetman Bohdan Chmielnicki.
Tomisz Chmielnicki.
Iwan Czerniata Obozny Wojskowy.
Michajło Łuczenko Asawul Wojskowy.
Wojsko Demko Asavula.
John Ostafiezich Urzędnik wojskowy.
Następnie następuje: I.
PAWEŁ K. CHEGIRIŃSKI.
Pułkownik Fiodor Jakubowicz.
1. Sto Chegirinskaya: Andrey Pilipovich Asavul Polko-
Pułk Wasko Litwinienko Asawul.
* Na co często wskazują same ich pseudonimy, które pierwotnie były pseudonimami, a mianowicie: Teterya, Svechka, Bezborodko, Borozna, Gvintovka, Gogol, Grebinka, Dubyaga, Zhuravka, Zhurman, Zasyadko, Iskra, Kandyba, Kulyabka, Lizogub, Loboda, Orlpk, Paliy, Polubotok, Shaking, Tsyutsyura, Czorwysz itp.
PRZEDMOWA.
Pułk Datsko Kostenko Horuzhy.
Vasko Khoruzhy Vunchuchny. Opanas Pracowkin Khoruzhy
Wojskowy. W
Vasko Tomilenko Khoruzhy re_
Garmatny.
Petro Doroszenko Urzędnik Garest matowy. ponownie, Tavrilo Kulbaka Komisar.
Wszystkich na setkę jest 467.
2. Sotnya Krplovskaya: Lesko Volchenko Sotnik 148.
3. „ Woronowska: Khvesko Sotnik 101.
4. „Bużyńska: Łukjan Sukhina Sotnik 168.
5. „Borovitskaya: Ivan Proskurnenko Sotnik 100.
6. „Miedwedowska: Iwan Ruchka Sotnik 261.
7. „Jabotinskaya: Ivan Shulik Sotnik, Khvesko
Khoruzhy (w rejestrze) 174.
8. „Smelovskaya: Misko Strincha Sotnik 221.