Jednak sam autor w „przedmowie”, umieszczonej na początku trzeciego numeru, trafnie zwraca się do czytelników w ogóle, a nie do studentów, i na stronie 3 „przedmowy” stwierdza, co następuje: „głównym celem tej książki jest wzbudzenie w czytelniku chęci uprawiania nauki, wpajanie mu przekonania, że ani nauka, ani życie nie powiedziały, tak, z trudem mogą powiedzieć
= H jest jego ostatnim słowem i dlatego każdemu pokoleniu w dziedzinie wiedzy i praktycznej działalności przeznaczone jest wypełnienie swojej części pracy. Nic bardziej nie spowalnia rozwoju intelektualnego i obywatelskiego niż przekonanie, że nasza wiedza uformowała się w naukę harmonijną, nieomylną, której brakuje jedynie wykończenia w szczegółach i że stosunki społeczno-gospodarcze z góry determinują ukończony budynek, który wymaga jedynie napraw i drobnych poprawek. Nic bardziej nie odpycha nauki i społeczeństwa niż idea, że nauka odkryła tajemnicę ludzkiej seksualności i że całe zadanie polega na poruszeniu społeczeństwa zgodnie z receptą tej czy innej technologii. Mój cel zostałby osiągnięty, gdyby czytelnik wyrwał z tego kursu przekonanie, że przedmiot badań naukowych w dziedzinie gospodarki państwowej wyznacza ogół form i treści, które wtopiły się w te hordy życia gospodarczego; „Gdyby przedmiot badań był sam w sobie zdolny do ciągłego doskonalenia, a zatem zdolny do poruszania nauki, stawiania jej nowych pytań i rozwijania się nie tylko pod jej wpływem, ale także ze względu na potrzeby praktyczne”,
To są ostatnie słowa przedmowy do prawa policyjnego profesora Bunge’a. Wynika z nich, że ta część przedmowy stanowi niejako „klauzulę petycji” skierowaną w stronę losów, jakie czekają książkę. Naeve zpa Yoafa Vesh. Czego autor chce od swojego dzieła? Jedno, żeby wzbudzić chęć bycia zajętym! twoja nauka; ale takie jest pragnienie naukowców, czyli pragnienie wspólne wszystkim pisarzom - jest to rodzaj ogólnego „czasu dwóch petycji”, w którym sąd zwraca się z prośbą o „działanie zgodnie z prawem”. Osobliwość naszego autora wyraża się w postawie, jaką chce wzbudzić chęć uprawiania nauki, wpajając czytelnikowi przekonanie, że ani nauka, ani życie nie powiedziały, a on z trudem może powiedzieć ostatnie słowo. Tutaj los wskazał najlepszy sposób na zadowolenie autora. Ale tu jest pytanie: czy to możliwe?
Czy można wzbudzić w czytelniku chęć zaangażowania się w naukę i przekonanie, że ani nauka, ani życie tego nie powiedziały, ale raczej nie powiedzą ostatniego słowa? Ostatnie słowo nauki, czyli życia, wyraża się przynajmniej w świecie, ma ono dwa znaczenia: 1) dosłowne w sensie ostatniego słowa w czasie, gdzie ostatnie słowo oznacza słowo najnowsze, najświeższe, właśnie wypowiedziane, a słowa są z konieczności wymawiane w nauce i życiu bez przerwy, w każdej chwili; 2) ostatnie słowo oznacza także ostatnie, ostatnie słowo, po którym następuje cisza. Ani nauka, ani życie nie wypowie takiego słowa, dopóki ono istnieje. Oczywiste jest, że autor w danej zemście mówi o ostatnich słowach w ostatnim znaczeniu. Ale to dotyczy wszystkich nauk i wszystkich przejawów życia. I każdy czytelnik rozpoczyna lekturę książki bez przerwy z tym przekonaniem, nie czekając, aż ukończy kurs prawa policyjnego, aby pozbawić go takiego przekonania. Dlatego chęć studiowania nauk ścisłych pojawi się u czytelnika w inny sposób. Polowanie, skłonność i chęć bycia zajętym, to siła lub energia, która motywuje naszą bezwładność lub energię i zmusza nas do pracy zamiast odpoczynku. Dlaczego budzi się pogoń za rozrywką? Ma sens, że cieszymy się twoim zainteresowaniem, tą korzyścią lub ogólnie ciemnością, twoimi zachętami, które znajdujemy w naszym zabieganym życiu. Przekonanie, że ani nauka, ani życie nie powiedziało i nie powie nam ani nikomu żyjącemu ostatniego słowa, a taki jest sens tego ostatniego słowa, nie może być taką zachętą do zabawy, ale skorfa, szczególnie dla słabych, stanie się zachętą do rozpaczy, apatii, heterodoksji, bezczynności. Można na przykład wzbudzić zainteresowanie lub chęć nauki. ciekawość i ciekawość pytań, czyli użyteczność i praktyczność nauki wywodzącej się z nauki! i odłóż to. A do tego potrzebna jest przede wszystkim dokładność, precyzja i jasność nauki – jej odrębnego zadania, własnych metod,