Blu42 Media

Część 3

strona 38/431

629. W Busku 23. Maja 1541 r. Andrzej hr. z Górki, kasztelan poznański, wielkopolski, buski starosta, ogłasza przebieg sporu Anny Golyessowskiej z Stanisławem Sienienskim, właścicielem wsi Stolpyn i Przewloczno. 0. t. 18 str. 796 — 802.

630. W Wilnie 17. Czerwca 1541 r. Zygmunt L ustanawia wadyum w sprawie Stanisława Beryndy z Anną Korytkową i innymi. 0. t. 18 str. 806—807.

631. W Wilnie 17. Czerwca 1541 r. Zygmunt L poleca Albertowi Lisowskiemu z Bratkowiec, staroście gródeckiemu, wojskiemu stryjskiemu, aby jeszcze raz podjął sprawę Stanisława Beryndy z Czaykowic i Anny Korytkowej. C. t. 18 str. 809 — 811,

632. W Wilnie 17. Czerwca 1541 r. Zygmunt L poleca Albertowi Lisowskiemu, staroście gródeckiemu, wojskiemu stryjskiemu, ażeby wprowadził Pawła Beryndę z Czaykowic w zabrane mu dobra, C, t. 18 str. 811.

633. W Wilnie 5. Lipca 1541 r. Zygmunt I rozkazuje Mikołajowi Odnowskiemu, kasztelanowi przemyskiemu i staroście lwowskiemu, wymierzyć sprawiedliwość Jerzemu Glacz, mieszczaninowi lwowskiemu, w sprawie stawu. T. t. 11 str. 1195.

634. W Opocznie 12. Lipca 1541 r, Stanisław ze Sprowy, wojewoda ziem ruskich, generalny i opoczyński starosta, mianuje Sienka Siecha z Dunajowa woźnym. T. t. 14 str. 687.

635. W Wilnie 23. Lipca 1541 r. Zygmunt L ustanawia wadyum w sprawie Jeremiego Sobieskiego przeciw Jerzemu Woretko. 0. t. 18 str. 832—833.

636. "W Wilnie 7. Sierpnia 1541 r. Zygmunt I. zakazuje Wańkowi Stanimirskiemu mieszać się do spraw monasteru uniejowskiego. C. t. 20 str. 182.

637. W Wilnie 11. Sierpnia 1541 r. Zygmunt I. poleca powtórnie Albertowi Lisowskiemu, staroście gródeckiemu, wojskiemu stryjskiemu, sprawę Stanisława i Jana Beryndów Czaykowskich z Anną Korytkową. C. t. 18 str. 827—828.

638. W Wilnie 5. Października 1541 r. Zygmunt I. wyrokuje w sprawie Krzysztofa Glińskiego. C. t. 19 str. 805—807.

639. W Wilnie 6. Października 1541 r. Zygmunt I. zakazuje Wańkowi Stanimierskiemu niepokoić monastyr uniejowski. 0. t. 20 str. 183.

640. W Wilnie 25. Października 1541 r. Zygmunt I. poświadcza, że odebrał za pośrednictwem Kaspra Chrząstowskiego, sługi Mikołaja Odnowskiego, kasztelana przemyskiego i starosty lwowskiego, od tegoż starosty 20 dokumentów pergaminowych, wystawionych przez różnych swych przodków królewskich na rozmaite sumy, zapisane na dobrach Ortassow, Stronyatin, Kosselyów, Podlyeski, Zuchoczycze, Dzyewyączylye, Dzłewyeczyce , Obrazo wy cze i złożył takowe w skarbie. 0. t. 29 str. 303.

641. W Sieradzu 29. Października 1541 r. Oblata minuty z aktów sieradzkich grodzkich w sprawie Stanisława z Kutna , wojewody rawskiego, z Mikołajem i Stanisławem Nyewyeskimi. 0. t. 20 str. 18—19.

642. Oblat. 1541 r. Mikołaj Ostrowski, podstarości drohobycki, poświadcza, że Piotr Choboczyński pogodził się z Szymkiem Podwysockim. C. t. 19 str. 625.

643. W Wilnie 17. Stycznia 1542 r. Zygmunt I. poleca Piotrowi Kmicie, hrabiemu na Wiśniczu, przemyskiemu staroście, sprawę Kaspra Chrząstowskiego o zbiegłego kmiecia. C. t. 20 str. 163 — 164.

644. W Wilnie 4. Lutego 1542 r. Zygmunt L zakazuje po raz trzeci Wankowi Stanimierskiemu niepokoić monastyr uniejowski. C. t. 20 str. 183 — 184.

645. W Wilnie 4. Lutego 1542 r. Zygmunt L nakazuje uniwersałem urzędom bronie władykę lwowskiego i halickiego Makarego od wyrządzanych mu krzywd, w szczególności zaś przestrzegać, aby mu nie porywano z dóbr dziewcząt. C. t. 20 str. 334 — 335.

646. W Wilnie 13. Kwietnia 1542 r. Zygmunt L nakazuje przyjąć wyrok sądu komisarskiego, w sprawie Jerzego Gutterera, mieszczanina krakowskiego, i Andrzeja Ormianina, mieszczanina lwowskiego. C. t. 21 str. 69—71.

647. We Lwowie 27. Kwietnia 1542 r. Mikołaj Gołąbek, sędzia, i Daniel Wolwanowski, podsędek ziemscy lwowscy, wydają wyrok w sprawie Kaspra Hermanowskiego z Michałkiem Łopatką. C. t. 20 str. 208—213.

648. W Wilnie 19. Maja 1542 r. Zygmunt L pozwala mieszczanom miasta Kamionki łowić ryby w stawach, wyznacza wolne pastwiska i t. d. G. t. 20 str. 238 — 240.

649. W Rudnikach 22. Maja 1542 r. Zygmunt L pozwala rajcom Kamionki pobierać schoss na lat 10 i obracać go na obwarowanie miasta. 0. t. 20 str. 240 — 241.